این مجموعه از سلفپرترههای آنالوگ، تلاشی است برای مواجهه با بدن در گذر زمان؛ بدنی که همزمان شاهد و موضوعِ فرسودگی است. در این تصاویر، دوربین نه فقط ابزاری برای ثبت چهره، بلکه واسطهای برای مکث، تکرار و مشاهدهی زوال است.
زمان در نگاتیوها رسوب میکند و بدن، در فاصلهی میان حضور و محو شدن، به یادآوریِ اجتنابناپذیر مرگ بدل میشود. این سلفپرترهها بیش از آنکه دربارهی ثبت «خود» باشند، دربارهی تجربهی تغییر، ناپایداری و از دست رفتناند..