پیمان یزدانی

مجید سعیدی،عکاس مشهور ایرانی، پس از مواجهه با محدودیت‌هایی برای عکاسی در ایران، چند سالی در افغانستان اقامت کرد و در این کشور جنگ‌زده از زندگی روزمره‌ی مردم پس از جنگ عکاسی کرد. مجموعه آثار او از افغانستان توجه جهانی زیادی را به خود جلب کرد و جوایز بسیاری را به دست آورد. در نهایت این مجموعه در قالب کتاب Life in War منتشر شد. او را در حاشیه جشنواره Etica ایتالیا ملاقات کردم؛ در روزی که جایزه‌ی بهترین مجموعه عکس در مسترز را از این جشنواره دریافت کرد.

بعضی از خبرگزاری‌های معتبر دنیا به تازگی روندی را در پیش گرفته‌اند مبنی بر این‌که تحریریه عکس خود را کاهش دهند و بیشتر متکی بر عکس‌ها و ویدئوهای فرستاده شده از طرف شهروند-خبرنگارها باشند. شما این روند را چگونه می‌بینید؟

در حال حاضر به خاطر تولید پرشمار عکس‌، دنیا از تصویر اشباع شده است. بحث فقط مربوط به حضور شهروند-خبرنگار نیست. خیلی از مردم با گوشی‌های تلفن و دوربین‌های غیرحرفه‌ای عکاسی می‌کنند و عکس‌های رنگی یا سیاه‌ و سفید خوبی می‌گیرند. خیلی‌ از انها عکاسی مستند می‌کنند. تصویر زیاد چه ویدئو و چه عکس.

بخش مهمی از تعدیلها به خاطر مشکلات اقتصادی خبرگزاری‌ها است و نه به خاطر شهروند-خبرنگارها. شما هیچ‌وقت در خبرگزاری معتبری مانند رویترز، آسوشیتدپرس یا گتی‌ایمیجز موردی را نخواهید دید که کار عکاسان غیرحرفه‌ای را رایگان استفاده کنند. بخشی از عکس‌های خبری مهم دنیا در قرن بیستم و بیست‌و‌یکم با موبایل یا دوربین‌های کامپکت گرفته شده که اتفاقا تصاویر تکان‌دهنده‌ای هم هستند. اما این تصاویر محدود و به ‌اندازه انگشتان دو دست هستند. مثلا هواپیمای امریکایی که در حال سقوط بود که توسط فردی که در حال عکاسی از یک پرنده بوده، این صحنه را ثبت کرد. ولیاین اتفاقات خیلی محدود بودند و در بقیه‌ی موارد این عکاسان حرفه ایی بوده‌اند که صحنه‌ها را ثبت کرده‌اند.
شهروند-خبرنگار کار خودش را انجام می‌دهد و عکاس حرفه‌ای هم در جایگاه خودش به نظر من ، دلایل اقتصادی باعث بروز این اتفاقات می‌شود.

عکاسی با موبایل پررنگ‌تر از پیش شده است، به عنوان مثال مجله تایم پنج‌ عکاس را مامور کرد تا از طوفان ‌سندی برای صفحه اینستاگرام تایم عکاسی کنند. با این تغییر نگرش در ابزار عکاسی موافقید؟

– من این را برای بار اول است که می‌شنوم. شاید خود خبرنگار این قضیه را پیشنهاد داده است و خواسته با موبایل عکاسی کند. بعید می‌دانم تایم پیشنهاد این قضیه را داده باشد. خیلی اعتقادی ندارم که وقتی امکان عکاسی با دوربین وجود دارد، با موبایل این کار انجام پذیرد. من با موبایل عکاسی می‌کنم اما به‌عنوان تفریح نه حرفه‌ام. کمپانی‌هایی مانند اینستاگرام و فیسبوک با پرداخت هزینه‌هایی به عکاسان بزرگ تلاش می‌کنند عکاسی با موبایل را ترویج کنند. این داستان را شنیده‌ام و در جریانش هستم. به هرحال عکاسی با موبایل خیلی خوب و قابل توصیه‌کردن به هر کسی است چون سواد بصری و حافظه‌ی تصویری مردم عادی را ارتقا می‌دهد. عکاسی با موبایل خیلی موضوع خوبی برای سرگرمی است. و البته ممکن است به زودی از این راه مشاغل سود اوری شکل بگیرد

پس شما فکر می‌کنید با حضور شهروند-خبرنگارها و گسترش عکاسی با موبایل، هیچ‌‌گاه جایگاه عکاسان خبری حرفه‌ای تهدید نخواهد شد؟
– نه، چرا باید این اتفاق بیفتد. قبل‌تر هم وقتی اینترنت عمومی شد، خیلی‌ها اینترنت را تهدیدی برای ژورنالیسم و عکاسی خبری می‌دانستند اما اتفاقی نیفتاد. بعد، دوربین دیجیتال وارد شد و باز گفتند عکاسی خبری به پایان رسیده اما این اتفاق نیفتاد و اتفاقا کیفیتش بهتر شد. الان هم خیلی‌ها ترویج دوربین‌های موبایل را تهدیدی برای عکاسی خبری می‌دانند اما من مخالفم و این اتفاق را یک قدم به‌جلو می‌دانم. عکاس تکلیفش معلوم است و باید یک تفکر پشت کارش داشته باشد. شما دیگر نمی‌توانی با چند تک‌عکس خوب ادعای عکاس بودن بکنی چون این تک‌عکس‌ها را هر شهروندی در طول عمر خود می‌تواند با موبایل و دوربین کامبکتش بگیرد. فرق عکاس با دیگران این است که عکاس باید ایده‌ و تفکر پشت کارهایش داشته باشد. و مولف باشد به همین دلیل شاید بشود گفت که تاریخ مصرف تک‌عکس برای عکاسان زبده به پایان رسیده و کسی با تک‌عکس نمی‌تواند ادعای عکاس بودن بکند. عکاس باید ایده داشته باشد، نویسندگی و عکاسی بلد باشد تا بتواند داستان‌پردازی کند.

به تازگی مولتی‌مدیا و ویدئو در خبرگزاری‌های معتبر بعنوان یک وسیله‌ی موثر در خبررسانی مورد استفاده قرار می‌گیرد و خیلی از عکاسان خبری در حال یادگیری نحوه‌ی استفاده از مدیوم ویدئو هستند. شما به شخصه این دغدغه و روند را در درون خودتان احساس کردید تا بخواهید از ویدئو در کارهایتان استفاده کنید؟
– با این روند موافقم. من هم اگر این کار را یاد نگرفته‌ام، نشان‌دهنده‌ی نقص من است. یک هنرمند،عکاس یا فتوژورنالیست باید بتواند خودش را با تغییرات به‌روز کند. وگرنه از قافله عقب می‌ماند،همان‌طور که خیلی از عکاسان نتوانستند خودشان را با دوربین دیجیتال تطبیق دهند و بازی را باختند. به همین دلیل، ما باید همواره خودمان را به‌روز کنیم و یاد بگیریم و سیستم‌های چندرسانه‌ای را به‌کار ببریم چون مردم باهوش شده‌اند. سلیقه‌ی بیننده در جهان تغییر کرده و دیگر فقط عکس نمی‌تواند مردم را به موضوعات جلب کند و همین قضیه لزوم استفاده از چندرسانه‌ای را بیشتر گوشزد می‌کند. به نظر من، بهترین راه برای موفقیت یک عکاس به روز شدن و حل‌نشدن در یک جریان خاص است.

باوری عمومی وجود دارد که پخش زیاد خبرهای ناگوار در نهایت تبدیل به یک امر عادی می‌کند. در سال‌های اخیر، گزارش‌های تصویری زیادی از افغانستان،عراق و آفریقا مخابره شده که فاجعه‌های مختلف را به تصویر می‌کشند. به نظرتان این فراوانی به تصویر کشیدن این اتفاقات، قضیه را برای بیننده عادی نمی‌کند؟

– نه فکر نمی‌کنم. زیرا هر تصویری پیام و اثربخشی خودش را دارد. هر عکاس وظیفه و نگاه خودش را دارد و اتفاقا هر چقدر یک تصویر بیشتر تکرار شود، به فهم موضوع کمک می‌کند. مثلا وقتی از هر ده نمایشگاه، نه نمایشگاه عکس‌های افغانستان را به تصویر می‌کشند، حافظه‌ی بیننده قوی می‌شود و باعث می‌شود بیگیری رابا کنجکاوی بیشتری عکس‌های جدید را ببیند.

شما در عکس‌هایتان به‌جای تصویر کشیدن جنگ، از رخدادها و پیامدهای جنگ عکس گرفتید .

– من از ابتدا قصد این کار را داشتم. بخشی از عکاسان به دلیل علاقه و کارشان صرفا در فرانت لاین حضور دارند. ،وبرخی دیگر هم علاقه و کارشان به بعد از جنگ و حواشی ان مربوط می‌شود. من چند سالیست ترجیح دادم کمی عقب‌تر بایستم و سویه‌ی دیگر جنگ را ببینم. به نظر من، اتفاقات بعد از جنگ شاید به مراتب تلخ‌تر و فجیع‌تر از خود جنگ باشند. این تصمیم شخصی من بوده است. ما سال‌ها عکس‌های جنگ را دیده‌ایم. عکس‌های جنگ، سربازها، کشتار. به‌نظر من این عکاسی نسبت به پروژه‌ای که تمرکزش روی قربانیان و بازمانده‌های جنگ باشد، یک چیز دم‌دستی است. ما عکاس جنگ هستیم اما نباید فقط خود جنگ را ببینیم. انسانی‌تر این است که یک قدم عقب‌تر بایستیم و قربانیان اصلی را به تصویر بکشیم.

وقتی به تاریخ عکاسی جنگ نگاه می‌کنیم در ابتدا و به دلیل نبود امکانات و دوربین مناسب،عکاسان در نیمه اول قرن نوزدهم از اجسام و افراد ثابت عکاسی می‌کردند. اکنون و بعد از سالها، عکاس جنگ باید در چندصدم ثانیه نور، ترکیب‌بندی و چند عامل دیگر را به صورت هماهنگ در نظر بگیرد.یکی از عکس‌های مشهور شما در همین مجموعه زندگی در جنگ، سربازی را نشان می‌دهد که در میانه‌ی درگیری در حال پریدن از یک مانع است. چطور می‌توانید از عهده‌ی فشردگی و سرعت عکاسی جنگ بربیایید؟
– در زمان‌های قدیم و به دلیل وجود دوربین‌های مکانیکی عکاسی سخت بود. الان به لطف دوربین‌های دیجیتال دیگر سختی‌ای باقی نمانده است. ما باید نگاه تیزبین عکاسان قدیمی مانند کاپا یا دان مک کالین را تحسین کنیم که توانستند در دوره‌ی نگاتیو چنین عکس‌های ارزشمندی بگیرند. الان عکاسی جنگ کار راحتی است. دوربین‌ها تا دهها فریم در ثانیه را ثبت می‌کنند و دیگر مشکلی برای ثبت لحظه وجود ندارد.

بخشی از جریان فکری در عکاسی مستند معتقد است که عکاس باید حقیقت را ثبت کند. به نظر شما، آیا واقعا چنین وظیفه‌ای بر دوش عکاس است؟

– عکاس مانند یک چشم سوم و واسطه عمل می‌کند. و حق دخل و تصرف در موضوع ندارد مثلا الان که من نمایشگاهی از افغانستان در اینجا برگزار کرده‌ام باعث شده‌ام تا مردم ایتالیا برای اولین بار سبک و نوع زندگی مردم افغانستان را ببینند و این جریان کمک می‌کند تا مردم با اتفاقات نقاط دیگر جهان آشنا شوند. در واقع من یک راوی‌ هستم که مردم را از رخدادهای مکان‌های نادیده‌ی جهان مطلع می‌کنم. همین.

یک تناقض بزرگ در زندگی بسیاری از عکاسان بزرگ دنیا این است که عکس‌هایشان از یک فاجعه یا جنگ، مشهور می‌شود و جوایزی را برایشان در پی دارد. شما هیچ‌وقت با لحظه‌ای روبرو شدید که در حال عکاسی از یک اتفاق دردناک به این قضیه فکر کنید که عکس من چه کمکی به این سوژه‌ها خواهد کرد؟

– من همیشه این قضیه را در نظر دارم. وقتی از یک واقعه عکاسی می‌کنم، تنها به بازتابش فکر می‌کنم. این‌که انسان‌های دیگر چطور به عکس‌های من نگاه خواهند کرد، این عکس‌ها چه تاثیری خواهند گذاشت.اصل ه هدف من از عکاسی این است و جز این به چیزی فکر نمی‌کنم.

نکته‌ای که در عکس‌های این مجموعه مشهود است، ارتباط قوی شما به‌عنوان عکاس و سوژه‌ها است. از تصاویر مشخص است که ثبت آن لحظات کار یک لحظه یا چند روز نبوده است. می‌توانید کمی توضیح دهید چطور توانستید با سوژه‌هایتان ارتباط برقرار کنید؟

– یکی از مواردی که همیشه رعایت ‌می‌کنم، عدم نگاه بالا به پایین به سوژه هاست. از هیچ طرفی به آن‌ها نگاه نمی‌کنم. سعی می‌کنم هم‌سطح آن‌ها باشم. به سوژه‌ها احترام بگذارم و آن‌ها را جزیی از خودم بدانم. علاوه بر این، افغانستان از لحاظ فرهنگی به ایران نزدیک است و به همین دلیل من کار راحت‌تری داشتم. اما دلیل اصلی این بود که توانستم به آن‌ها نزدیک شوم، اعتمادشان را جلب کنم، با سوژه‌ها دوست شوم به‌طوری که من را جزو خودشان بدانند.

چند وقت پیش کتابی چاپ شد از عکاسانی که بنا به دلایلی متفاوت در یک لحظه‌ی خاص،از گرفتن عکس از سوژه‌‌ی مورد نظرشان خودداری کردند و شاتر را نزدند. شما در این چندسالی که در افغانستان عکاسی می‌کردید یا در دوره‌های قبلی، هیچ‌وقت با این حس روبرو شدید که بخواهید به‌جای عکس گرفتن فقط تماشا کنید.

– خیلی وقت‌ها اتفاقاتی را از دست دادم. دیر رسیدم یا نتوانستم عکس خودم را بگیرم اما هیچ‌وقت نشده که بتوانم عکسی را بگیرم و نگیرم. اصلا دلیلی ندارد که موقعیت عکس گرفتن را داشته باشم و تماشا کنم. ولی مثلا وقتی در لیبی بودم، قذافی را دقیقا در کوچه‌ای گرفتند که من روز قبلش آن‌جا قدم می‌زدم. طبیعی است که دوست داشتم آن روز آن‌جا باشم و آن‌ها را بگیرم که نشد.

شما سال‌ها به‌عنوان عکاس در ایران مشغول به فعالیت بوده‌‌اید و سابقه‌ی دبیری عکس خبرگزاری‌ و روزنامه های مختلف را در دوره‌ای در دهه هفتاد و هشتاد در کارنامه کاری خود دارید. بعضی از تحریریه‌های عکس آرشیو‌های درخور توجهی تهیه کرده‌ند و همچنین بحث حق پرداخت برای گزارش تصویری جایگاه خودش را پیدا کرد. با چنین پیشینه و تجربه‌ای، موقعیت عکاسی خبری حال حاضر در ایران را در چه وضعیتی می‌بینید؟

– ما گذشته خیلی شاخصی در عکاسی خبری نداریم. در بعضی از دوره‌ها تجربیاتی داشته‌ایم. هم خود من و هم عکاسان دیگر قبل و بعد از من دست به تجربیاتی زده‌ایم و در مواردی نوآوری‌هایی که از غرب می‌آمد را در ایران تجربه می‌کردیم. اما بطور کلی عکاسی خبری در ایران رشد چندانی نداشته زیرا عکاسی خبری وابسته به مطبوعات است و مطبوعات باید مستقل باشند. در ایران مطبوعات مستقل نداریم. خود این قضیه به این بازمی‌گردد که روزنامه‌خوان حرفه‌ای نداریم و به همین طریق روزنامه‌نگار و سردبیر حرفه‌ای نداریم. به همین دلیل نمی‌توان توقع داشت با این کمبودها عکاس خبری حرفه‌ای داشته باشیم. این وظایف به هم وابستگی زیادی دارند. وقتی روزنامه حرفه‌ای نداریم و حق کپی‌رایت رعایت نمی‌شود و عکس‌ها از منابع مختلف استفاده می‌شود و روزنامه‌ها و خبرگزاری‌ها علنا اظهار می‌کنند عکاس لازم ندارند، چطور می‌توان از عکاس خبری انتظار کار حرفه ای داشت. در صورت استفاده از عکاس هم انتظار دارند عکاس بیشتر تزیین‌دهنده‌ی صفحات روزنامه باشد. در نهایت، چیزی به عنوان خبرنگار و عکاس حرفه‌ای در ایران وجود ندارد. در ضمن، دولت همواره به خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها پول می‌دهد و به همین دلیل چشم آنها همیشه به سمت دست دولت و حکومت است.

چندوقت پیش عکاس اصفهان ایسنا در هنگام عکاسی از اعتراض به ماجرای اسیدپاشی بازداشت شد. این اولین بار نیست و همواره عکاسان در خطر دستگیری و ضبط شدن دوربین‌ هستند. نگاهتان به این قضیه چگونه است؟

– چندسالی است که این اتفاقات رخ می‌دهند. بخشی ازبدنه حکومت از عکس وحشت دارد و برای من بعنوان یک عکاس باسابقه عجیب است که حکومتی که چنین اقتدار قابل توجهی دارد، از یک عکاس واهمه داشته باشد. چرا عکاسی مانند آریا جعفری که از یک مراسم خبری و اعتراضی عکاسی کرده و وظیفه‌اش را انجام داده است باید دستگیر شود. این تجمع در جلوی دادگستری اصفهان و مقابل نیروهای انتظامی انجام گرفته است. اگر اتفاق خلاف قانونی انجام شده، باید معترضین دستگیر می‌شدند، اما چرا باید عکاس مراسم دستگیر و زندانی شود. این قضیه نشان می‌دهد بخشی از حکومت از عکاسان ترس و واهمه دارد که این قضیه اصلا خوب نیست. اگر قرار باشد به عکاسی خبری نگاهی امنیتی وجود داشته باشد، همین عکاسی خبری غیرحرفه‌ای هم دچار مرگی دردناک خواهد شد.

انجمن صنفی عکاسان به‌گونه‌ای می‌تواند نقش یک رابط را میان عکاسان و دولت یا حکومت ایفا کند. به نظر شما آیا انجمن صنفی در حال حاضر چنین رویکردی را از خود نشان می‌دهد.

– این قضیه دو بخش دارد. این‌که نظر من در مورد انجمن چیست و این که آیا انجمن می‌تواند کاری در این زمینه انجام دهد یا خیر. وقتی نهادهایی وجود دارند که تصمیم‌گیرنده هستند و به دولت هم پاسخگو نیستند و این توهم را دارند که عکاسی به مثابه جاسوسی‌کردن است، نه‌تنها از انجمن عکاسی که از رییس‌جمهور هم کاری بر‌نمی‌آید. در عین‌حال که حکومت انجمن‌های صنفی را جدی نمی‌گیرد این انتظار از انجمن وجود دارد که کمی فعال‌تر ظاهر شود. قبل‌ترها انجمن صنفی روزنامه‌نگاران برای هر اتفاق و رویدادی بیانیه می‌داد و در اندازه‌ی خود اثرگذار بود اما حالا انجمن صنفی عکاسان همان بیانیه را هم نمی‌دهد. اما بنظرم این‌قدر مشکلات زیادی وجود دارد که انجمن عکاسان کار خاصی نمی‌تواند انجام دهد.

خوب شما با توجه به تغییر دولت، چه رویکردی را می‌توانید به وزارت ارشاد پیشنهاد دهید تا عکاسی خبری ایران بتواند کمی فاصله‌ی خود را با عکاسی خبری روز دنیا کم کند.

– ما عکاسان خبری و مستند بسیار خوبی داریم. عکاسانهنرمند هوشمند و تیزبین ایرانی خیلی زیاد است. عکاسان ایرانی جسارت وخلاقیت های خاصی دارند ولی تا زمانی که مطبوعات حرفه‌ای نداشته باشیم، کاری نه از من، نه از شما و نه از حکومت برنمی‌آید. چون شاهرگ عکاسی و مطبوعات در دست دولت است. دولت اگر پول حاصل از نفت را به خبرگزاری‌ها و روزنامه‌ها ندهد، آن‌ها باید فعالیت‌شان را تعطیل کنند. الان دو تا از چهار خبرگزاری معتبر ایران توسط نهادهای نظامی و با پول نفت اداره می‌شوند. کار اشتباهی را بنا گذاشتیم و روی این کار اشتباه تاکید می‌کنیم. از آن طرف، روزنامه و خبرگزاری را معتاد خود می‌کنیم و خبر و عکس را مجانی در اختیارشان می‌گذاریم. این اتفاق کجای دنیا اتفاق می‌افتد. اما در ایران با پول نفت این اتفاق می‌افتد و نهادهای مربوطه هم انتظار دارند تا سیاست‌هایشان در روزنامه یا خبرگزاری مربوطه اجرا شود. شما همین امروز و یک‌نفره می‌توانید به تنهایی یک‌روزنامه را به روی دکه‌های مطبوعاتی ببرید. سایت‌ها و خبرگزاریهایی داریم که اخبار را به‌صورت رایگان در اختیار شما قرار می‌دهند و شما به راحتی می‌توانید اخبار را ذخیره کنید و به صورت عکس، خبر، مقاله و غیره در روزنامه خودتان منتشر کنید.

این‌روزها جشنواره‌های عکاسی بی‌شماری در ایران برگزار می‌شوند. با موضوعاتی متنوع و هیئت داورانی که انگار از یک جشنواره به جشنواره دیگر منتقل می‌شوند. علاوه بر این، اخیرا انتقاداتی از سوی عده‌ای از عکاسان به داوران جشنواره عکس موبایلی شده بود که آن‌ها را متهم به عدم شناخت نسبت به عکاسی با موبایل می‌کرد. از سوی دیگر، بیانیه‌های دعوت اکثریت جشنواره‌ها مشابه به هم هستند و در یک قالب ثابت نوشته شده‌اند. آیا شما با این روند جشنواره‌ها موافقید .
– من اینبدیده ها را یک مشکل ریشه‌ای می‌دانم. عکاسی ما حرفی برای گفتن ندارد. البته خودمان ممکن است به‌به و چه‌چه کنیم اما در واقعیت ما جایگاهی نه در عکاسی مستند، نه عکاسی خبری و نه عکاسی هنری نداریم. اگر فردی در یک فستیوال بین‌المللی برنده می‌شود، نشان‌دهنده‌ی جایگاه عکاسی ایران نیست. جایگاه، یعنی عکاسان دیگر کشورها که عکس‌هایشان در بهترین گالری‌های دنیا نمایش داده می‌شود، در بهترین آژانس‌های خبری عضو هستند و طبق یک روال مشخص در حال پیشرفت هستند. و روزانه صد ها مقاله و نقد منتشر میکنن صد ها کتب عکاسی و هنری موزه های هنری و هزاران فعالیت دیگر که هیچکدان در ایران اتفاق نمی افتد حالا و با توجه به این وضعیت، چگونه ما بیشترین تعداد فستیوال عکاسی در دنیا را داریم؛ از فستیوال نخ قالی تا فستیوال عکس دست سوم. این تعداد فستیوال به چه دردی می‌خورد. چه اتفاقی قرار است رخ دهد. یک‌دوره‌ای هر اتفاق فرهنگی یک رویداد مثبت برای هنرمندان تلقی می‌شد اما الان این قضیه برعکس است. شرکت‌ها یا نهادها در صدد جمع‌آوری عکس و آرشیو هستند و به همین دلیل دست به برگزاری فستیوال می‌زنند. مثلا شرکت پتروشیمی ایکس نیاز به عکس دارد پس یک جشنواره عکس با موضوع پتروشیمی و نفت برگزار می‌کند و یک سکه هم جایزه می‌دهد. تمام عکاسان هم عکس‌های آرشیوی‌شان را می‌فرستند. یک‌مجموعه عکس جمع ‌ می‌شود و یک سکه داده می‌شود بعد هم فکر می‌کنند اتفاق بزرگی رخ داده است. برخی از این جشنواره های کلاهبرداری و شیادی است.
از طرف دیگر، بحث داوری پیش می‌آید.. خیلی از عکاسان و داوران ما خودشان را به‌روز نمی‌کنند و حتی از لحاظ تکنولوژیکی سعی نمی‌کنند عوض شوند. خیلی‌ از این عکاس‌ها در ورکشاپ‌هایشان می‌نشینند و آثار عکاسان دهه‌ی هفتاد و هشتاد میلادی را به خورد جوانان علاقمند می‌دهند. شما در کدام ورکشاپ می‌توانید این همه توجه و تمرکز روی عکاسان قدیمی را ببینید. عکس‌های قدیمی جایگاه خودشان را دارند اما این‌قدر عکس تولید شده و شیوه‌های نوین که خلاقیت خلق شده و عکاسان خوب چهره شده‌اند که نیازی به این حجم از رجوع به عکاسان قدیمی نیست. تعدادی از داوران به اشتباه و براساس رابطه انتخاب می‌شوند و عکس‌های جوانانی که طبق تکنولوژی و پیشرفت‌های اخیر عکاسی می‌کنند را حذف می‌کنند. قبول دارم که داوری امری سلیقه‌ای است ولی داوری که خودش را با پیشرفت‌ها تطبیق نمی‌دهد باید قبول کند سلیقه‌ی ضعیفی دارد. بعد، این انتخاب باعث می‌شود عکاسان جوان به بیراهه بروند چون فستیوال‌ها در دنیا همیشه یک مقیاس هستند. شما آثارتان را به فستیوال‌ها می‌فرستید تا متوجه شوید در عکاسی در چه جایگاهی هستید. وقتی جشنواره‌ها و داوری‌ها ضعیف هستند، ارزش‌گذاری‌ها اشتباه خواهند بود و متعاقب آن آدم‌هایی که از عکاسی و هنر سررشته‌‌ای ندارند به دلیل قرار گرفتن در جایگاه بالا، احساس عکاس‌بودن می‌کنند. این به بیراهه رفتن است. به هر حال این اتفاقات در ایران رخ می‌دهند و کاری هم نمی‌شود کرد. کسی به حرف من و امثال من داوری‌ها را تغییر نمی‌دهد. این اتفاق سالیان سال است که رخ می‌دهد و همین‌طور هم ادامه خواهد داشت.

در ادامه این صحبت‌ها، جشنواره‌های عکاسی بین‌المللی زیادی در اطراف ایران برگزار می‌شوند و جوایز زیادی را به اکثر شرکت کنندگان در قالب مدال یا نشان افتخار می‌دهند. شبکه‌های اجتماعی در زمان این جشنواره‌ها پر می‌شود از عکاسانی که چند مدال یا نشان را از هیئت داوری گرفته‌اند. به نظر شما آیا این جوایز و مدال‌ها می‌تواند نشان‌دهنده‌ی پیشرفت یک عکاس باشد.
– همانطور که گفتم فستیوال‌ها در تمام دنیا و همه رشته‌های هنری نشان‌دهنده جایگاه هنرمند در دنیای هنر هستند و افراد برای رقابت با رقبایشان و شناخت جایگاهشان در جشنواره‌ها شرکت می‌کنند. همین حرکت نشان‌دهنده‌ی جسارت و شجاعت هنرمند است که خودش را در معرض رقابت قرار می‌دهد. خیلی از عکاسان هستند که اهل شرکت در هیچ جشنواره‌ای نیستند. مهم شرکت کردن یا نکردن نیست. قضیه‌ی اصلی حاضر به قضاوت گذاشته شدن آثارت به‌عنوان یک هنرمند در کنار دیگر آثار است تا اصطلاحا اثر چوب بخورد. من به فستیوال‌های ایران کاری ندارم که خیلی‌ها عقیده دارند براساس باندبازی و پارتی بازی است. همه می‌گویند این وفضا وجود دارد اما من نمی‌خواهم وارد این مبحث شوم. اما در مورد سوال شما، در تمام دنیا فستیوال ضعیف زیاد وجود دارد. فستیوال‌های خوب و درجه یک انگشت‌شمارند اما فستیوال‌های درجه سه و چهار خیلی زیادند. این مسابقات در تمام هنرها یکسان است. جایزه گرفتن در جشنواره استانی یا عکس با یک موضوع خاص نشان‌دهنده‌ی هیچ نکته‌ی خاصی در مورد عکاسی شما نیست. شما در حد همان داورهای آن جشنواره ها جایگاه خواهید داشت. من وقتی بیست‌ساله بودم در فستیوال ورلدپرس که بسیار معتبر است شرکت کردم و رد شدم. اما همان عکس‌ها را در آساهی‌شیمون شرکت ‌دادم و به تعداد عکس‌هایم، مدال دریافت ‌کردم. و بعد از مدتی که در این جشنواره‌های ضعیف شرکت می‌کردم، متوجه شدم در حال انجام چه اشتباهی هستم. چون این برنده‌شدن‌ها و مدال‌ها باعث می‌شود هنرمند یا عکاس دچار غرور کاذب شود. در هنرهای فردی مثل نقاشی، عکاسی یا …….خیلی سخت است چون در این زمینه‌ها به‌راحتی هنرمند می‌تواند احساس کند با دریافت چند جایزه، جایگاه خاصی پیدا کرده است و دچار توهم شود. روزی که هنرمند دچار این احساس شود و فکر کند کارهایش خیلی قوی‌اند، روز مرگش است. مرگی که باعث می‌شود دیگر پیشرفت نکند و درجا بزند. در اطراف کشور ما از این نوع فستیوال‌ها زیاد است مانند فیاپ، فستیوال‌های متفرقه در آمریکا ،عکاسی سلطنتی چی چی و صدها فستیوال دیگر که ارزشی برای آدم‌های حرفه‌ای ندارند. اگر دوستانی این مصاحبه را می‌خوانند و نسبت به حرف‌های من معترض هستند، به حرف من هم توجه نکنند. اگر عکاسان جوان می‌خواهند جایگاه یک فستیوال هنری را متوجه شوند، به افراد شرکت کننده در آن فستیوال نگاه کنند تا مقیاس قضیه را درک کنند. مثلا در ورلدپرس اگر لیست افراد شرکت‌کننده را ببینید با افرادی مشهور از لحاظ کیفیت کارشان روبرو می‌شوید. عکاسان نامی زیادی حتی از مگنوم در این جشنواره شرکت می‌کنند. یا امسال در جشنواره «Photo Awards» عکاسان بزرگی از مگنوم شرکت کرده بودند. نظر من ملاک نیست، ولی وقتی افراد شرکت کننده در جشنواره‌ها را ببینید، متوجه کیفیت خود جشنواره هم می‌شوید. وقتی پانصد عکاس خبرگزاری‌های معتبر دنیا در یک جشنواره شرکت می‌کنند، این نشان دهنده جشنواره از لحاظ کیفی در سطح بالایی قرار دارد و مکان مناسبی برای محک خوردن است. اما چه کسی در فیاپ شرکت می‌کند. بروید و تاریخچه‌ی دوره‌های فیاپ را بگردید تا متوجه شوید چند عکاس معتبر در این جشنواره شرکت کرده‌اند. یهآقای بلژیکی که یک جشنواره محلی تاسیس کرده و بعدتر به فکر زدن شعبه‌های مختلف این جشنواره در نقاط مختلف دنیا افتاده است. دقیقا مثل فروشگاههای زنجیره ایی. بعد هم روبان و مدال به تعداد زیادی از شرکت کننده اهدا میشود. قرار نیست کسی را زیر سوال ببریم. ما می‌خواهیم جوانان و علاقمندان عکاسی ایران رشد کنند. اما با این داستانی که من می‌بینم و برخی از عکاسان جوانی که به سرعت جوگیر می‌شوند و با یکی دو جایزه احساس عکاس بودن می‌کنند، این پیشرفت اتفاق نمی‌افتد. عکاسان باید دقت کنند چه اتفاقاتی پیرامون‌شان در حال رخ دادن است. آیا عکسی که در این فستیوالها جایزه میگیرد، ارزش تصویری در خودش دارد یا خیر.
برخی از فستیوال‌های خارجی از فستیوال‌های داخلی ما ضعیف‌ترند. بنابراین اگر عکاسان می‌خواهند پیشرفت کنند باید تلاش کنند. هر عکاسی یک بیوگرافی دارد. شاید بتوان در محله یا شهر خودمان با این جشنواره‌ها باعث افتخار شد اما کسی در محافل معتبرعکاسی به این جایزه‌های رنگارنگ فستیوال‌های ضعیف اهمیتی نمی‌دهد.
الان خود شما چند سال خارج کشور زندگی کردی و مطالعه کردی و دیدی آمدی بیرون از کشور ایا ذر اینجا کسی اسمی از این فستیوال ها میبرد؟. به خاطر این‌که این جشنواره جایگاهی ندارد. حالا شاید کسی جایزه را بگیرد و در استان یا محله‌اش پز مدال سبز یا روبان آبی‌اش را بدهد اما در نهایت و برای پیشرفت باید بیشتر تامل کرد و قبل از شرکت در جشنواره‌ها، جایگاهشان را بررسی کرد.

تاریخ جشنواره‌های عکاسی در ایران را که نگاه کنیم، یا فستیوال‌ها به موسسه یا نهادی قوی و ثروتمند مانند شهرداری وابسته بودند و فعالیت می‌کردند و بعد از چند سال به دلیل قطع‌شدن حمایت آن نهاد، برگزار نشده اند یا این‌که خصوصی بوده‌اند و به دلیل تامین نشدن نیازهای مالی از بین‌رفته‌اند. شما چه راهکاری دارید تا یک جشنواره‌ی مستقل ایرانی بدون نیاز به حمایت مالی نهادها بتواند پا بگیرد و مثل خیلی از فستیوال‌های خارجی بتواند هرساله مراسم برگزار کند.آیا اصلا چنین چیزی در ایران عملی خواهد شد.
– نه، فکر می‌کنم بشود. بزرگترین فستیوال عکس ما دوسالانه است که هر دوره داستان و حواشی دارد. این که چطور داورانش انتخاب شوند، چطور رشته‌هایش مشخص شوند. ما هنوز سر این بزرگترین فستیوال دولتی ایران مشکل داریم، دیگر وای به حال بقیه. به نظرم، مشکل عکاسی ایران فستیوال نیست. مشکل اصلی اساتیدی هستند که خودشان را به‌روز نمی‌کنند و در حال درجا زدن هستند و با پیله‌ی استاد‌ بودن جوان‌ها را دارند به عقب می‌کشانند. عکاسی ایران باید به‌روز شود. مشکلات زیادی وجود دارند. دروازه‌های ایران باید به روی هنرمندان و عکاسان خارجی باز شود تا به جوان‌ها راه و روش درست عکاسی کردن را یاد دهند. من هم اگر از ایران خارج نمی‌شدم، مثل خیلی‌های دیگر می‌نشستم و در همان پیله‌ی استادی فرو می‌رفتم. هم خودم احمق بودم و هم دیگران را به احمق‌بودن تشویق می‌کردم.

هنوز سیلابس‌ دروس عکاسی که در دانشگاه‌های ایران تدریس می‌شود، براساس عکاسی آنالوگ است. اساتید قدیمی به شدت از عکاسی آنالوگ حمایت می‌کنند و بر همان اساس تدریس می‌کنند.مطالب آن گونه که باید و شاید با ورود عکاسی دیجیتال به روز نشده‌اند.به نظر شما، آیا یک نوسازی یا تغییر نگرش در میان اساتید قدیمی عکاسی احساس نمی‌شود.

– صد در صد نیاز وجود دارد . اما چه کسی گوش می‌کند. همه فکر می‌کنند ریش‌سفیدند و در زمینه‌ی خودشان بهترین‌اند و از آن‌ها بهتر وجود ندارد. شما فکر می‌کنید حرف من چیزی را عوض می‌کند. خیر، نمی‌کند و این‌ها راه خودشان را ادامه می‌دهند. اما خوبی دنیا امروز ما با وجود اینترنت، دیگر نمی‌شود جوان‌ها را خر فرض کرد. جوان‌ها حالا دیگر می‌دانند راه و رسم زندگی درست چه چیزهایی است. جوانان امروز قبل از عکاسی فسلسفه می خوانند ادبیات را دنبال می کنن و فیلم میبینند جوان‌ها می‌دانند وقتی مجله معتبر تایم ماهی یکی دوبار به عکاسی به موبایل می‌پردازد و از آن‌طرف کسی دیگر به عکاسی آنالوگ توجه نمی‌کند، وقتی هر روز یک نگاه جدید به وجود می‌آید، وقتی عکس فلو، زمانی یک نقص محسوب می‌شده اما الان تصویر فلو در یک مجموعه نشان‌دهنده‌ی ادامه‌دار بودن روایت است، وقتی جوانی در روستاهای ترکیه از اسطوره‌های عکاسی ما که کتاب‌های زیادی هم دارند، بهتر ترکیب‌بندی را می‌شناسد و خوب عکاسی می‌کند، دیگر در هنر امروز اسطوره نداریم، زمانیکه تعداد هنرمندان به شدت‌ زیاد شده و در همه‌جا پیدا‌ می‌شوند، دیگر نباید به عقب برگشت و نباید گذشته را تکرار کرد. ما باید هر روز و هر روز خودمان را به‌روز کنیم و به جلو حرکت کنیم.

دوست دارم فکر کنم عکاسی خیابانی چیزی فراتر از پریدن آدم‌ها از روی گودال آب است.یکی از مشهورترین عکس‌های خیابانی گرفته شده توسط عکاسی که هیچ‌وقت خودش را عکاس خیابانی ننامید./عکس از هنری کارتیه برسون-مگنوم فوتوز

می‌خواهم در مورد موضوعی بنویسم که بحث‌های زیادی را در فضای آنلاین به راه انداخته: عکاسی خیابانی چیست؟
انجمن‌های تخصصی،گفت‌و‌گوهای فیسبوکی،وبلاگ‌ها و گروه‌های فلیکری بی‌شماری وجود دارند که در مورد این‌که چه نوع عکاسی را می‌توان خیابانی نامید،بحث می‌کنند.
من به این سوال مدت‌ها فکر کرده ام: عکاسی خیابانی چیست؟ و در طی این سال‌ها،عقاید و افکارم تغییر کرده‌اند و متحول شده‌اند.
باید بگویم تمام پاسخ‌ها برای تعریف این‌که عکاسی خیابانی چیست(یا چه چیزی نیست) را در اختیار ندارم اما تلاش خواهم‌کرد به نتایج منطقی‌ای در مورد چیستی و معنای عکاسی خیابانی برسم.این نوشته را به‌عنوان یک مقاله‌ی بازتاب‌کننده‌ی افکارم در نظر بگیرید تا در خلالش عقاید شخصی‌ام را بهتر متوجه شوید.همچنین امیدوارم تفکراتم را با افکار شخصی‌تان ترکیب کنید و به نتایج موردنظر خودتان برسید.
چه چیزی عکاسی خیابانی نیست؟
عموما” معتقدم بهترین راه برای تعریف یک موضوع،مشخص کردن “آن چه نیست”،است.به طور مثال،ما نمی‌دانیم چه چیزی ما را خوشحال می‌کند(ولی خیلی خوب می‌دانیم چه چیزی ما را ناراحت می‌کند).چیزهایی مثل رفت و آمد صبحگاهی،رئیس پرتوقع،مشکلات زناشویی و انجام کاری که علاقه‌ای به آن نداریم.پس ساده‌تر می‌شود گفت،راه رسیدن به شادی همان دوری کردن از چیزهایی است که حالمان را بد می‌کند.
پس برای آغاز گفتگو و مطرح کردن افکارم در مورد این‌که عکاسی خیابانی چیست، از اینجا آغاز می‌کنم که چه چیزهایی از دید من، عکاسی خیابانی نیست.برای این منظور باید از دو ژانر محبوب عکاسی شروع کنم که به طور مستقیم با آن‌چه روح عکاسی خیابانی احساس می‌کنم،تفاوت و اختلاف دارند.
1.عکاسی منظره
اگر عکسی از یک درخت،آب یا یک غروب ببینم،آن را در زمره‌ی عکاسی خیابانی به حساب نمی‌آورم.
چرا؟ زیرا طبیعت اولین موضوع عکاسی منظره است.
بنابراین،احساس می‌کنم باید یک عنصر شهری،عکس را به عکاسی خیابانی مربوط کند.
2.عکاسی استودیویی
در همین رابطه،عکاسی استودیویی را عکاسی خیابانی به حساب نمی‌آورم.طبیعت عکاسی استودیویی براساس تصورات ذهنی قبلی و صحنه‌ی چیده شده و کمی تصنع است.
مدل،گریم،،مو،پس‌زمینه و نحوه عکاسی را در نظر بگیرید-همه تحت کنترل عکاس،آرایشگر و دستیار نور و غیره هستند.
بنابراین فکر می‌کنم عکاسی خیابانی به‌جای ماهیتِ پیش‌بینی‌پذیر و دست‌کاری‌شده‌ی عکاسی استودیویی نیازمند عنصر ناگهانی‌بودن و عدم قطعیت است.
برای انتقال بهترِ مفهوم،بعضی از تصورات نادرست در مورد عکاسی خیابانی را ذکر می‌کنم:
عکس خیابانی باید کاندید ¹ باشد
فکر می‌کنم این قسمت،بحث‌برانگیزترین نکته‌ای باشد که در این مقاله می‌نویسم.من به شخصه عقیده ندارم که عکس خیابانی باید به صورت کاندید گرفته شده باشد.قبول دارم که بهترین عکس‌های خیابانی کاندید هستند-اما فکر نمی‌کنم این یک عنصر ضروری عکاسی خیابانی باشد.
به طور مثال،عکس‌های خیابانی زیر را که کاندید نبودند،در نظر بگیرید:
الف.ویلیلم کِلِین:کودک با تفنگ

این عکس یکی از مشهورترین عکس‌های ویلیام کلین است-کودک با تفنگی که مستقیم به سمت عکاس نشانه گرفته است،با نگاهی ارعاب‌آور و پر از خشم.
عکس به اندازه‌ی کافی کاندید به‌نظر می‌رسد،اما چاپ مستقیم (Contact print) توسط کلین نشان می‌دهد که در فریم بعدی،کودکان می‌خندند و کاملا” از حضور عکاس آگاهند.

توجه داشته باشید که در عکس پایین،بچه‌ها با هم شوخی می‌کنند و می‌خندند.

علاوه بر این،ویلیم کلین فاش کرد که وقتی بچه‌ها را در حال بازی با تفنگ اسباب‌بازی دیده،سر یکی از آن‌ها داد زده “جدی باش” که باعث شده بود کودک تغییر حالت داده و تفنگ را به سمت عکاس بگیرد.
ویلیام کلین به خاطر روش تحریک کردن سوژه‌ی عکاسی‌اش،به چالش کشیده شده است.چگونه یک عکس می‌تواند طبیعی باشد وقتی عکاس به سوژه‌هایش می‌گوید چه کار کنند؟
کلین به این شبهه این‌گونه پاسخ داد که اگرچه او سوژه‌هایش را برای اجرای یک واکنش یا بیان مشخص تحریک کرده،این سوژه‌ها بودند که درنهایت به روش خودشان واکنش نشان دادند.
به‌طور مثال،وقتی او به بچه‌ گفته بود “جدی باش”،کودک می‌توانسته به صدها روش گوناگون این جمله را تفسیر کند.او می‌توانسته تفنگ را کنارش بگیرد و بایستد،تفنگ را به سمت بالا بگیرد و غیره.درهرحال،او تصمیم گرفت تفنگ را همراه با یک نگاه شیطانی،مستقیما” به سمت کلین بگیرد. احتمالا” این برخورد،واکنشی بوده که حتی کلین هم انتظارش را نداشته است.
همچنین وقتی به خود عکس نگاه می‌کنیم،صحنه‌سازی یا ژست به نظر نمی‌رسد.عکس،واقعی و حالت چهره‌ی کودک،احساسی و آمیخته با واقعیت می‌نماید.
بنابراین،من به‌شخصه بیشتر از این که به واقعی یا صحنه‌پردازی بودن عکس اهمیت دهم،دقت می‌کنم که آیا عکس واکنشی در قلبم به وجود می‌آورد یا نه.اگر یک عکس روح مرا به جنبش درنمی‌آورد،چه اهمیتی دارد که عکس خیابانی کاندید است یا صحنه‌پردازی‌شده؟

ب.کودک و خانواده: ویلیام کلین


این عکس مشهور دیگری از کلین است با یک قاب عجیب و غریب،یک خانواده در مقابل دوربین کلین ژست گرفته و مادر خانواده تفنگ اسباب‌بازی را به سمت سر کودک نشانه گرفته است(یادآور عکس کودک با تفنگ کلین).
قطعا” عکس عجیبی است زیرا اگرچه مادر با گذاشتن تفنگ روی سر فرزندش،نیت مرگباری را به نمایش گذاشته،اعضای خانواده در حال لبخندزدن و خندیدن‌ هستند-و بنظر می‌رسد که اوضاع خوبی دارند.
وقتی به عکس نگاه می‌کنم،همچنان آن را در زمره‌ی عکس‌های خیابانی قرار می‌دهم،اگرچه قطعا” سوژه‌های عکس از حضور عکاس آگاه بوده‌اند.برداشت من این است که کلین از مادر نخواسته تا تفنگ را به سمت سر کودکش نشانه بگیرد.فکر میکنم کلین جایی گفته هیچ وقت انتظار نداشته مادر پسربچه، چنین کاری را انجام دهد.
به‌نظرم پرانرژی بودن،شور و هیجان و جاری بودن زندگی،این عکس را از دیگر عکس‌ها متمایز می‌کند.پشت‌صحنه یک خیابان است(یک لوکیشن شهری) و عکس به اندازه‌ی کافی ناگهانی به‌نظر می‌رسد.کلین،استادانه از دادن ژست خاصی به آن‌ها خودداری می‌کند.ممکن است او در هنگام عکاسی آن‌ها را تحریک کرده‌ یا با آن‌ها گرم گرفته‌باشد اما در آخر این خانواده بوده که تصمیم گرفته چه ژستی بگیرد.
بنابراین گمان می‌کنم که اگرچه عکس با رضایت سوژه گرفته شده،همچنان از لحاظ واکنشِ خودبخودی،طبیعی به نظر می‌رسد.

پ.کودک با نارنجک:دایان آربس

عکس دیگری که با اجازه و همکاری سوژه گرفته شد،عکس مشهور دایان آربس “کودک با نارنجک” است که در سنترال پارک عکاسی شد.این عکس،تصویر دیگری است که آن را بعنوان یک عکس خیابانی ناب طبقه‌بندی می‌کنم.
اگر به چاپ مستقیم عکس‌های آربس از کودک نگاه کنید،می‌بینید که عکاس،عکس‌های زیادی ار کودک در ژست‌ها و حالت‌های مختلف گرفته است.

قطعا” تکان‌دهنده‌ترین و عجیب‌ترین عکسی که آربس از کودک گرفته،فریم اول بوده است،همان که کودک نارنجک را در محکم در یکی از دست‌هایش گرفته- و انگشتان دست دیگرش را طوری حلقه کرده که انگار دارد می‌میرد.نگاه صورتش ترکیبی از درماندگی،ترس و اضطراب را نمایش می‌دهد.برای کامل کردن صحنه،بند لباس پسربچه از روی شانه‌اش افتاده و این قضیه احساس تشویش را بینهایت می‌کند.
بعضی از عکاسان خیابانی‌ای که می‌شناسم،عقیده دارند عکس‌های خیابانی باید به‌صورت کاندید و بدون اجازه سوژه گرفته شوند.اما آیا همین عکاسان اعتقاد دارند این عکس،ویژگی‌های یک عکس خیابانی را ندارد؟

خیلی از سوژه‌‌های عکس‌های آربس،آدم‌های غریبه‌ای بودند که در فضای عمومی می‌دید-و اکثر عکس‌ها با اجازه گرفتن صریح یا ضمنی عکاس از سوژه‌ها همراه بودند.تقریبا” تمام عکاسان خیابانی‌ای که می‌شناسم،دایان آربس را در شمار یکی از بهترین عکاسان خیابانی تاریخ به شمار می‌آورند.
پس به‌عنوان یک نتیجه‌گیری شخصی برای خودم-نتیجه گرفتم که عکاسی خیابانی نباید حتما” کاندید باشد.اما همچنان،داشتن یک نگاه کاندید در عکس می‌تواند آن را معتبر و جذاب‌ کند.حتی عکسی که آربس از کودک با نارنجک گرفت.فکر می‌کنم حالت کودک در عکس طوری بود که آربس حتی رویای چنین عکسی را هم نمی‌دید.بلکه،این کودک بود که با اشتیاق حاضر شد حالتی از نمایش بیگانگی را برای آربس ایفا کند.

مکان‌های عمومی در مقابل مکان‌های خصوصی

عکس از بروس داویدسون.از کتاب”مترو”

موضوع دیگری که در حوزه‌ی “چه چیزی عکاسی خیابانی است و چه چیزی نیست” میخواهم در موردش صحبت کنم،موضوع عکاسی در فضاهای داخلی در مقابل فضاهای خارجی است(یا فضای خصوصی در مقابل فضای عمومی)
آیا عکس خیابانی ضرورتا” نیاز دارد در یک فضای کاملا” عمومی و باز،ثبت شود؟ من فکر می‌کنم همیشه لازم نیست این اتفاق بیفتد.
به‌طورمثال،مترو یک فضای خاکستری به‌شمار می‌آید.از یک طرف یک فضای عمومی است(بسیاری از کشورها،مترو را یک فضای عمومی تلقی می‌کنند).اما از طرفی فضای خارجی نیست و داخلی و بسته است.و بسیاری از دیگر کشورها مترو را فضایی خصوصی تلقی می‌کنند.
اما عکاسان خیابانی مشهور بی‌شماری وجود دارند که آثار خارق‌العاده‌ای را در مترو خلق کرده‌اند.یکی از کتاب‌های محبوب من،مترو از بروس داویدسون است(کسی که هیچ‌وقت خودش را عکاس خیابانی ندانست و از این اصطلاح نفرت داشت).و اکثر عکس‌هایش با اجازه سوژه‌ها گرفته می‌شد(نه همه‌ی آن‌ها).
درهرحال،همیشه یک احساس عمومی‌بودن از مترو وجود دارد،زیرا مترو خانه‌ی کسی نیست.اما آیا عکاسی خیابانی می‌تواند در یک ساختمان اداری انجام گیرد؟ یا در یک مرکز خرید؟(بعضی‌وقت‌ها بعنوان مکان عمومی تلقی می‌شود و بعضی وقت‌ها نه) یا در خانه‌ی یک غریبه؟ یا در ساحل؟ (بروس گیلدون و مارتین پار عکس‌های شاهکاری در ساحل گرفتند) یا حتی در جنگل؟ (عکاس خیابانی معاصرDirty Harrry مجموعه عکس‌های کاندید جذابی از مردم در جنگل دارد) .
بنابراین،عقیده‌ی شخصی من این است که عکاسی خیابانی می‌تواند در هر جایی صورت بگیرد به‌شرطی که آن‌مکان به روی عموم باز باشد تا بتوانند آزادانه در آن رفت و آمد کنند.
فکر نمی‌کنم عکاسی خیابانی بتواند در منزل یک شخص انجام گیرد(عموما” برای ورود به منزل یک شخص نیاز به اجازه دارید،مگر اینکه در را بشکنید) اما فکر می‌کنم این اتفاق می‌تواند در یک هتل یا لابی یک دفتر بیفتد(افراد عادی می‌توانند با اجازه در این مکان‌ها رفت و آمد کنند).

آیا عکاسی خیابانی به حضور افراد در عکس نیاز دارد؟

عکسی از اوژن آتژه از خیابان‌های پاریس.اما این عکس بدون حضور افراد در آن،یک عکس خیابانی است؟

تصور غلط دیگری که به نظر من در عکاسی خیابانی وجود دارد،لزوم حضور افراد در عکس است.به شخصه با این قضیه مخالفم.
بهترین مثال نقض‌کننده‌ی این ایده،یکی از پدران بنیان‌گذار عکاسی خیابانی،اوژن آتژه است.
برای عده‌ای از شما که او را نمی‌شناسید،اوژن آتژه عکاس پاریسی بود که با دوربین Large Format اش شهر را مستند کرد-اکثرا” معماری شهر،مجسمه‌ها و جزئیات خانه‌ها و ساختمان‌ها.
اگرچه مردم در بعضی از عکس‌های آتژه حضور دارند،اما آنها در اکثر عکس‌های او غایبند.شاید بخشی از این اتفاق به‌خاطر ملاحظات تکنیکی زمانه بود(آتژه با یک فیلم بی‌نهایت آهسته در اوایل قرن بیستم عکاسی می‌کرد و به‌همین دلیل احتمالا از قرار دادن افراد-بجز افراد ثابت- در عکس‌هایش خودداری می‌کرد) یا این‌که او بیشتر علاقمند به معماری و ساختمان‌های شهر بود(به جای ساکنان شهر).
خیلی از عکاسان خیابانی استدلال می‌کنند مردم باید در عکس خیابانی حضور داشته باشند.اما اکثریت عکس‌های آتژه خالی از حضور مردم بودند.اما چه عاملی باعث شده تا آتژه از دیدگاه اکثریت مورخان عکس،یکی از پدران بنیان‌گذار عکاسی خیابانی به شمار بیاید؟ چرا او یک عکاس خیابانی به حساب می‌آید و نه یک عکاس معماری؟
کالین وستربرک،نویسنده‌ی کتاب Bystander: A history of Street Photography توضیح ذیل را یشنهاد می‌دهد: او می‌گوید آتژه به دلیل این‌که بیشتر روی معماری شهری در سطح خیابان تمرکز می‌کرد(جایی که مردم زندگی،تعامل و اجتماع می‌کردند)،توانست در زمره‌ی عکاسان خیابانی قرار بگیرد تا یک عکاس معماری که فقط روی بناها و ساختمان‌ها مرکز می‌کند.درهرحال،این قضیه همیشه و در مورد تمام عکس‌های آتژه صادق نیست.
اما همچنان من کار آتژه را در زمره‌ی عکاسی خیابانی طبقه‌بندی می‌کنم،زیرا عکس‌هایش نوعی اثبات انسانیت را به نمایش می‌گذارند.عکس‌های آتژه از شهر پاریس،مرا به یاد مردمی که در این شهر زندگی می‌کنند،می‌اندازد.مطمئنا” در خیلی از عکس‌های او مردم حضور ندارند،اما همچنان نگاه‌کردن به این عکس‌ها مرا به یاد جامعه می‌اندازد.
من معتقدم عکاسی خیابانی نیاز به نمایش انسانیت یا جامعه دارد.عکس‌های خیابانی با حضور مردم را ترجیح می‌دهم(نسبت به مناظر شهری،ارتباط بیشتری با آن‌ها می‌گیرم) اما حس می‌کنم عکس‌های خیابانی نباید لزوما” حضور مردم را در خود داشته باشند.
بنابراین به طور حتم یک نوع گسستگی در بین آنچه افراد متخصص به عنوان عکاسی خیابانی در نظر میگیرند در مقابل آن‌چه حس بصری ما به عنوان یک انسان معمولی در مورد عکاسی خیابانی در نظر میگیرد،وجود دارد.

تعاریف،تعاریف ²

گری وینوگراند،عکاس خیابانی شاهکارِ زمانه‌ی ما که از اصطلاح عکاس خیابانی متنفر است و عکاس خیابانی شمرده شدن را تحقیر می‌کند.

نکته‌ای که باعث تنفر من از تعاریف می‌شود،این است که تعاریف معمولا” توسط متخصصان،مورخان و آدم‌های پرقدرت کنترل می‌شوند.اما چه کسی قدرت نام‌گذاری و طبقه‌بندی چیزها را به این افراد داده است؟

درهرحال،خیلی از عکاسان خیابانی بعنوان عکاس خیابانی طبقه‌بندی شده اند(برخلاف میل‌ خودشان).آتژه قبل از این‌که آثارش به درستی توسط جهانیان کشف شود،درگذشت(شک دارم آتژه خودش را عکاس خیابانی می‌نامید).
گری وینوگراند،یکی از محبوب‌ترین عکاسان خیابانی معاصر،از اصطلاح عکاسی خیابانی متنفر است و تنها خود را عکاس می‌داند.بروس داویدسون هم اکثر کارهایش را در خیابان خلق می‌کند و معمولا” عکاس خیابانی نامیده ‌می‌شود.اما داویدسون هم از این اصطلاح متنفر است و خودش را عکاس خیابانی نمی‌نامد.بالاتر از همه،هنری کارتیه برسون)که حتی سخت‌گیرترین افراد هم او را پدرخوانده‌ی حقیقی عکاسی خیابانی می‌دانند) هیچ‌گاه خودش را یک عکاس خیابانی به حساب نیاورد و آثارش را عکس خیابانی نخواند.

چه چیزی واقعا” اهمیت دارد؟

یکی از عکس‌های محبوب من از گری وینوگراند،که یک پیام عمیق اجتماعی را نمایش می‌دهد)کهنه‌سربازها،یک سرباز قدیمی به ظاهر معلول را نادیده می‌گیرند).این عکس چه چیزی در مورد جامعه‌ی ما را بیان می‌کند؟

در این زمینه،توصیه می‌کنم انگشت وسطتان را نثار تعاریف کنید و نگرانشان نباشید.تا وقتی از عکس‌هایتان لذت می‌برید،چه اهمیتی دارد که مردم عکس‌هایتان را در چه ژانر عکاسی قرار می‌دهند؟ مگر همین نکته کافی نیست؟
به جای نگرانی از این‌که عکستان واقعا” یک عکس خیابانی اصیل است یا نه،روی ساختن عکس‌های بیادماندنی تمرکز کنید.عکس‌هایی که از لحاظ احساسی تاثیرگذار باشند و ما را به تفکر در مورد انسانیت،جامعه‌ و مردم پیرامون،زیبایی‌های کوچک زندگی که دائمی تصورشان می‌کنیم،دیگرانی که رنج می‌کشند و امیدها و آرزوهای روزمره‌ی افراد،تشویق کنند.

عکاسی خیابانی تا موسیقی راک

یک نمودار بدترکیب از شاخه‌های متفاوت مکتب عکاسی خیابانی

بعنوان نتیجه‌گیری آخر،میخواهم تا به جای بحث روی تعریف چیستی عکاسی خیابانی،دید وسیع‌تری نسبت به آن پیدا کنیم.فکر می‌کنم یکی از زیبایی‌های عکاسی خیابانی،ماهیت باز و دموکراتیک آن است.این که هر کسی فارغ از مکان زندگی،دوربین عکاسی و سوژه‌ی عکاسی، می‌تواند این کار را انجام دهد.
فکر می‌کنم عکاسی خیابانی در این مورد بسیار شبیه به موسیقی راک است.میلیاردها نوع و زیرشاخه از موسیقی راک وجود دارند و هر کدام از زیرشاخه‌ها اعتقاد دارند آنها راک واقعی هستند و بقیه ساختگی و تقلبی‌اند.
هوی‌متال راک،آلترناتیو راک،دث متال راک و غیره از شاخه‌های موسیقی راک هستند.
عکاسی خیابانی هم این روزها زیرشاخه‌های زیادی پیدا کرده است.عکاسی خیابانی می‌تواند کاندید باشد(می‌توان آن را به صورت عکاسی خیابانی کلاسیک طبقه‌بندی کرد.مثلا” هنری کارتیه برسون) یا پرتره‌ی خیابانی(با متمرکز بر پرتره‌ی مردم در خیابان به جای عکاسی از محیط،که می‌تواند با اجازه یا بدون اجازه‌ی سوژه‌ها باشد مانند کارهای دایان آربس یا بروس گیلدون) یا مناظر شهری با حضور یا بدون حضور مردم(کارهای استفان شُر،لی فریدلندر،جوئل اشترنفلد و غیره) یا عکاسی خیابانی از اشیای بی‌جان(آثار مارتین پار و ویلیام اگلستون) یا عکاسی خیابانی مستند اجتماعی(مثل عکس‌های بروی داویدسون).

بیایید همه با هم هماهنگ باشیم

یکی از عکس‌های محبوبم از برسون-عاشق این شادی و خوشحالی ثبت‌شده‌ام.هنری کارتیه برسون/مگنوم فوتوز

پس یکبار دیگر،بیایید نگران تعاریف،پیرامونِ چیستی عکاسی خیابانی نباشیم.نکته‌ی مهم این است که همه‌ی ما به جای عکاسی از غروب‌های زیبا و گل‌ها،مجذوب عکاسی از انسانیت و جامعه‌ی اطرافمان هستیم.
همه‌ی ما دلایل متفاوتی برای عکاسی داریم-که می‌تواند دلایل تاریخی،شخصی یا اجتماعی-اقتصادی باشد.بعضی از ما می‌خواهیم عکس‌هایمان احساسات مردم را برانگیزد و باعث شود در زندگی‌شان تجدیدنظر کنند.بعضی‌هایمان‌ برای به چالش‌کشیدن خودمان و کاهش استرس زندگی روزمره عکس می‌گیریم و بعضی‌ هم می‌خواهیم با عکس‌هایمان ثبتی از جامعه‌ی کنونی داشته باشیم تا به نوه‌های آینده‌مان نشانشان دهیم.
پس بیایید به‌جای بحث کردن بر سر این‌که کدام عکس،عکس خیابانی است،با یکدیگر همکاری کنیم.سعی کنیم با کمک یکدیگر به هنری زیبا دست پیدا کرده و شرایط زندگی انسان را ثبت کنیم.

1.عکاسی کاندید را می‌توان عکاسی ناگهانی و رک و راست و صادقانه نامید.بدون ژست سوژه و با تلاش برای ثبت لحظه‌های واقعی زندگی افراد.یکی از مشهورترین عکاسان این بخش،هنری کارتیه برسون است.
2.نویسنده در این قسمت با کلمه‌ی تعاریف بازی کلامی می‌کند.

نوشته اریک کیم
ترجمه پیمان یزدانی

اخیرا طی تماس با Ethan Chiang عکاس خیابانی و خواننده‌ی قدیمی این سایت، از او درخواست کردم مقاله‌ای با موضوع نکات مهم در عکاسی خیابانی بنویسد. او دو سال است که با گوشی آیفون عکاسی خیابانی می‌کند. تکنیک‌های اتان در عکاسی بسیار آموزنده هستند به خصوص که عکس‌های او پر از شخصیت‌ها، روایت داستانی و لحظات جادویی‌ هستند که در هیچ جای دیگری جز خیابان رخ نمی‌دهند.

1. آماده باشید

من همیشه آیفون را در حالت دوربین می‌گذارم. هر زمان گوشی را از حالت قفل خارج می‌کنم، آماده‌ی عکس گرفتن است. این قضیه باعث می‌شود سریع واکنش نشان دهم و تقریبا هیچ عکسی را در خیابان از دست ندهم.

2. استواری

واضح به نظر می‌رسد، اما در عکاسی با موبایل براحتی عکس‌ها تار می‌شوند، پس سعی کنید در هنگام عکاسی، موبایل را تا جایی که امکان دارد محکم و ثابت در دست بگیرید.

3. هندزفری

دکمه‌های تغییر صدا بر روی هندزفری آیفون مانند شاتر از راه دور دوربین کار می‌کنند. گاهی اوقات در هنگام عکس گرفتن، می‌توانید به آهنگ گوش کردن یا تلفن حرف زدن تظاهر کنید. این قضیه باعث می‌شود بدون لرزاندن گوشی با فشار شاتر، عکس شفافی بگیرید.

4. نوردهی اتوماتیک

با نوردهی اتوماتیک، سر و کله زدن با منابع نوری موجود در خیابان آسان‌تر است. مثلا در یک روز روشن آفتابی یا در یک هوای ابری. با این قضیه دیگر تصاویرتان خیلی روشن یا خیلی تاریک نخواهند شد. علاوه بر این، با فیکس کردن نوردهی این شانس را خواهید داشت که فضاهای نوری مختلفی از عکس‌ها را زیر یک منبع نور ثابت تجربه کنید.

5. فقط انجامش دهید

تردید نکنید، آن لحظات ناگهانی در خیابان‌ها هیچ وقت تکرار نمی‌شوند. شما می‌توانید بعدتر عکس‌هایی که دوست ندارید را پاک کنید، اما نمی‌توانید آن لحظات ناگهانی را دوباره به‌وجود بیاورید. پس اگر قریحه‌تان می‌گوید صحنه‌ای را ثبت کنید، عکس را بگیرید.فقط انجامش دهید.

6. پیش‌بینی کنید

هیچ‌وقت نمی‌دانید چه اتفاقی در خیابان رخ خواهد داد، اما بعضی وقت‌ها می‌توانید نشانه‌هایی از آن لحظات دراماتیک را ببینید. برای مثال پاشنه‌ی کفش زنی که کفش پاشنه بلند پوشیده و در حال دویدن است،ممکن است بشکند، یک زوج ممکن است در مترو همدیگر را ببوسند، چتر یک پیرزن در باد شدید ممکن است واژگون شود. من این لحظات احتمالی آینده را می‌بینم و دوربینم را آماده می‌کنم، بعضی اوقات خوش‌شانسم و آن لحظه‌های دراماتیک را ثبت می‌کنم.حتی اگر عکاسی نمی‌کنید، سعی کنید هنگام راه رفتن در خیابان همه چیز را مشاهده کنید.شما هم چیزهایی که گفتم را خواهید دید.

7. باتری

همیشه در موقع عکاسی خیابانی یک باتری یدکی همراهم دارم. یکی از بزرگترین نقاط ضعف آیفون، عمر کم باتری آن است. اطمینان خاطر پیدا کنید که شارژ باتری موبایلتان برای عکاسی خیابانی پر باشد.

8. افقی عکس بگیرید

مردم تمایل دارند با آیفون‌شان در حالت پرتره (عمودی) عکس بگیرند. من این جریان را نمی‌دانستم تا وقتی که متوجه شدم اکثریت عکس‌هایم در حالت پرتره هستند. چون در عکاسی با موبایل، نگه داشتن گوشی و فشار دادن دکمه‌ی شاتر در این حالت آسان‌تر است. اما اجازه ندهید این قضیه تصور و تخیل شما را محدود کند، دفعه‌ی بعدی در حالت منظره (افقی) عکاسی کنید.

9. همه چیز به نور بستگی دارد

در مورد نقاط دیگر مطمئن نیستم اما در تایپه و سئول زمان بین 9 تا 11:30 صبح و 15 تا 17:30 عصر بهترین موقع برای عکاسی خیابانی هستند، نورها خیلی پویا و جنبده‌اند، سایه‌های جذاب زیادی را بین ساختمان‌ها می‌بینید و این جریان فرصت‌های بیشتری را به شما برای ساخت داستان‌های بزرگ می‌دهد.

10. صبور باشید

گاهی اوقات باید داستان‌های بزرگ را در خیابان‌ها خلق کنید، اگر پوستر جذابی دیدید، منتظر بمانید تا کسی از مقابلش بگذرد، اگر نور جذابی مشاهده کردید، همان‌جا صبر کنید، ممکن است اتفاق خیلی دراماتیکی عایدتان شود. عکاسی خیابانی فقط وابسته به شانس و اتفاقات غیرمترقبه نیست، بعضی وقت‌ها فقط باید صبور باشید.

اشتیاق داشتن در عکاسی خیابانی کافی نیست

شما شور زیادی برای عکاسی خیابانی دارید، انرژی زیادی در خیابان مصرف می‌کنید و همیشه به دنبال فعل و انفعال‌های مخصوص و جذاب میان مردم و چیزها در خیابان هستید مانند کنار هم قرار دادن سوژه‌ها در کادر ¹ ، پرتره‌های بی‌هوا ² ،لحظات جذاب، شخصیت‌های خاص. بعضی از عکس‌های منتشرشده‌تان ممکن است لایک‌های زیادی بر روی فیسبوک بگیرد و کامنت‌هایی مانند عجب عکسی یا یک عکس شگفت‌انگیز را در فلیکر دریافت کنید، اما بزودی خسته خواهید شد. آرزوهایتان بزرگتر و بزرگتر می‌شود و دیگر با آن لایک‌ها و کامنت‌ها راضی نخواهید شد، و اگر عکس‌های جذاب‌تری از آثار قبلی‌تان نگیرید، دیگر حتی انگیزه‌ی درآوردن موبایل از جیبتان برای عکاسی را نخواهید داشت. این قضیه عادی است. من هم چنین دورانی را سپری کرده‌ام. در واقع اعتقاد دارم اکثر عکاسان خیابانی این قضیه را حداقل یک‌بار تجربه کرده‌اند.
سعی کنید موقع عکاسی در خیابان در ذهن‌تان هدف‌گذاری کنید. این هدف گذاری انگیزه‌تان را بالا می‌برد و اجازه‌ می‌دهد قدرت مشاهده‌تان بهبود یابد.

1. همیشه در موقع عکاسی خورشید را پشت‌ سرتان قرار دهید.
2.دنبال سیگاری‌ها باشید.
3. آدم‌ها با چتر در یک روز آفتابی.
4. آدم‌ها بدون چتر در یک روز بارانی.
5. از ارتفاع ران پا (بدون نگاه کردن به اسکرین) عکاسی کنید.
6. دنبال آدم‌هایی که موقع راه رفتن با موبایلشان کار می‌کنند، باشید.
7. مردهای کت‌و‌شلواری.
8. آدم‌هایی که با کلاه ایمنی به سر در حال راه رفتن هستند ( در تایپه این اتفاق زیاد دیده می‌شود).
9. آدم‌هایی که در حال راه رفتن، غذا می‌خورند.
10. اجسامی که نور را بازتاب می‌دهند، آینه‌ها،شیشه‌ی مغازه‌ها، آب فواره‌ها.
11. دنبال سایه‌ها باشید.
12. ضدنور را از دست ندهید.
13. صورت‌های خسته و ناهوشیار
14. از زاویه دید سگ‌ها عکس بگیرید.
15. فقط زمانی که با سوژه چشم تو چشم شدید،عکس بگیرید.
این لیست می‌تواند تا ابد ادامه پیدا کند.
به امید عکس‌های خوب.

پانوشت:
1. Juxtaposition
2.Candid Portraits

نوشته اتان چیانگ
ترجمه پیمان یزدانی

نظریه پرداز مشهور عکاسی، “فرد ریچین” پیام ساده ای برای عکاسان دارد : یا خلاق باش یا بمیر

مصاحبه :جرمی لیبارگر

ترجمه: پیمان یزدانی

سرباز افغان صورتش را در مقابل طوفان خاک محافظت می کند. Balazs Gardi / Basetrack.org Creative ommons

در اواخر ماه می میلادی،شیکاگو سان تایمز در یک اقدام بی سابقه،بخش عکاسی اش را به همراه 28 کارمند تمام وقت شامل جان.اچ.وایت عکاس خبری کهنه کار با 35 سال تجربه و یک جایزه ی پولیتزر،منحل کرد.

هشتمین روزنامه ی بزرگ آمریکا متوجه شد می تواند با استخدام خبرنگارانِ آزاد و آموزش آنها برای عکاسی با دوربین آیفون،هزینه هایش را کاهش دهد.تصمیمی که پاسخِ عکاسِ شیکاگو تریبون، الکس گارسیا را در پی داشت :” من هیچ وقت در اتاق خبرِ روزنامه ای نبوده ام که هم بتوانی کار خودت و هم کار دیگری را خوب انجام بدهی.حتی وقتی با دوربین خودم و برای یک پروژه ی کاری فیلمبرداری می کنم،از این قضیه رنج می برم.این کارها به تفکر متفاوتی نیاز دارند.”

تجربه ی عکاسی با آیفون اتفاق جدیدی برای کارهای خبری نیست.وقتی طوفان سندی رخ داد،تایم صفحه ی اینستاگرام اش را در اختیار پنج عکاس قرار داد و آنها هم گزارشی جامع و البته ترسناک از این طوفان و عواقب بعدی آن ارائه دادند.)یکی از عکس های آیفونی بنیامین لووی افتخار این را داشت تا روی جلدِ نسخه ی چاپی تایم در تاریخ 12 نوامبر 2012 قرار بگیرد)

تایم این تجربه را یک موفقیت قلمداد کرد : فتوبلاگ تایم 13 درصد ترافیک اینترنتی اش را در هفته طوفان سندی به دست آورد و صفحه ی اینستاگرام تایم در طول 48 ساعت، 12000 دنبال کننده ی جدید کسب کرد.

فِرِد ریچینِ عکاس،در کتاب جدیدش “خم کردن قاب: عکاسی خبری،مستند و شهروند” این پیشرفت ها را به چالش می کشد و فراتر از آن به اکتشاف آن چه او “انقلاب دیجیتال “برای حرفه اش قلمداد می کند، می پردازد.

ریچین سابقه ی ویرایشگری عکس برای مجله ی New York Times ، ویرایشگر اجرایی Camera Arts و نامزدی جایزه ی پولیتزر در سال 1996 برای مجموعه اش “بوسنی: راه های نامشخص به سوی صلح” را در پرونده ی عکاسی اش دارد.او همچنین پایه گذار وب سایت “PixelPress” است،سایتی که با هدفِ کمک به گروه های انسان دوستانه برای گسترش پروژه های رسانه ای خلاقانه راه افتاده است.او اکنون پروژه ی عکاسی و حقوق بشر را در دانشگاه نیویورک مدیریت می کند.

“خم کردن قاب” یک بیدارباشِ شدید به عکاسان خبری است تا بدانند دو راه دارند: خلاقیت یا مرگ

ریچین می نویسد عکاسان به جای پیروی از قواعد و تجربه های تثبیت شده، همواره باید از خودشان بپرسند چگونه می توانند تصاویر با مفهوم بیشتری تولید کنند.من در این مصاحبه از ریچین توضیحات بیشتری در این مورد خواستم.عکس های داخلِ مصاحبه نمونه هایی از پروژه های عکاسی ای هستند که ریچین آن ها را خلاق و بی پروا می داند.

–اخراج های اخیر Chicago Sun-Times چه پیغامی برای عکاسان خبری داشت؟

پیامِ اخراج ها مشخص است: عکاس خبریِ حرفه ای چه کاری می کند که بقیه نمی توانند انجام دهند؟ به تصویر کشیدن اتفاقات معتبر،پوشش کنفرانس های خبری یا ساختن تصویرهای از قبل تعیین شده از پدیده ها (مثلِ قربانی های فقیر و ضعیف،ستاره ها و سوپراستارهای فریبنده)؟

ولی این ها پاسخ های مناسبی نیستند.در حقیقت،این پاسخ ها می توانند دلایلی باشند برای درخواست کمک از آماتورهایی که نمی دانند چگونه عکس هایشان را به سبک خاصی در بیاورند و علاقه مند به تبدیلِ نشریه به چیزی مدنظرِ سلیقه ی مصرف کننده نیستند.

این روزها نیاز عظیمی به حرفه ای هایی حس می شود که می دانند چطور با لحن توامان ظریف و محکم قصه گویی کنند،کسانی که علاوه بر واکنشگر بودن می توانند کنشگرانه نیز عمل کنند،افرادی که قابلیت چندوجهی بودن دارند.ما به عکاسانِ مفید بیشتری نیاز داریم.با نگاهی به بودجه ی این روزهای رسانه های خبری،حدس می زنم در آینده ی نزدیک عکاسان کمی از کار اخراج شوند. امیدوارم خبرنگاران جدید زیادی در حوزه ی تصویر استخدام شوند یا تحت حمایت قرار بگیرند،زیرا ما به شدت به نوع نگاه آن ها نیاز داریم.

Timothy McVeigh, 06/11/2001
From the 2001 series “Last Supper“ by Celia Shapiro.

-شیکاگو سان تایمز در حال آموزش خبرنگارانش برای عکاسی با آیفون است.آیا این اتفاق،نحوه ی نزدیک شدن خبرنگاران به سوژه هایشان را تغییر می دهد؟

نمونه های خیلی کمی وجود دارند که در عین خوب نوشتن،عکاس خوبی هم بودند.برای این کار توانایی های متفاوتی لازم است. من موفقیت زیادی در این تجربه ی جدید نمی بینم مگر این که این خبرنگاران به گونه ای آموزش ببینند تا به خبرنگاران حوزه ی چندرسانه ای تبدیل شوند.کلمه،تصویر و صدا باید به گونه ای ترکیب شوند تا در گسترش روایت به کار گرفته شوند.

– آیا عرف و آیین عکاسیِ خبری در دوره ی گوشی های هوشمند تغییر کرده است؟

عکاسی خبری به تشکیلاتی مرکب از حرفه ای ها و آماتورها همراه با دوربین های مداربسته،نماهای خیابانی گوگل و منابع دیگر تبدیل شده است.چیزی که کمتر ارائه شده،فرا-عکاس هایی هستند که می توانند از میلیاردها عکس گرفته شده،تولید محتوا کنند و به آنها اعتبار ببخشند.ما بیشتر از این که به این خیلِ عظیمِ عکاسان جدید نیاز داشته باشیم به افرادی نیاز داریم تا این فراوانی بیش از حدِ عکاسان را تصفیه کنند.

اما در پاسخ به سوال شما،آیین عکاسی خبری قطعا” تغییر کرده است: خیلی از کسانی که با موبایل عکاسی می کنند،حامیانی هستند که در اتفاقی که در حال به تصویرکشیدن اش هستند،سهمی دارند.بعضی اوقات،این قضیه اثر آن ها را صادقانه و برای مخاطب ملموس تر می کند،اما در عین حال خطرِ دستکاری کردن آثار برای این گروه بیشتر می شود؛اگرچه عکس های حرفه ای ها هم می تواند دستکاری شده باشد.

-سال گذشته تایم برای پوشش اینستاگرامی طوفان سندی تحسین زیادی را متوجه خود کرد.آیا این اشتیاق برای داشتن تصاویر در لحظه ی رخ دادن و پخش سریع آن،بر روی کیفیت عکاسی خبری تاثیر می گذارد؟
در عکاسی خبری برای تمامی دیدگاه ها فضا وجود دارد.قطعا” هر کسی باید برای سنجیدن تجربه اش در طوفانی سهمگین با دیگر رخدادهای مهم،ترغیب شود؛اما نکته اینجاست که هر کسی صلاحیت ندارد در مورد رابطه ی تغییرات آب و هوایی و چنین طوفان هایی یا کارهای لازم جهت جلوگیری یا کاهش دادن چنین فجایعی در این مقیاسِ بزرگ ،توضیح دهد.

Nicaragua, 2004. A mural installation based on original photographs taken in 1978, by Susan Meiselas / Magnum Photos.

– شما گفته اید دموکراتیزه شدن شبکه های اجتماعی بدون در نظر گرفتن لزوم موفقیت برای هر عکس قابل تحسین است.چه چیزی یک عکس را مثلا” در اینستاگرام موفق می کند؟

داستان های زیادی از عکس های اسنپ شات وجود دارد که در نظر خیلی ها نسبت به کارهای حرفه ای عکاسی خبری دلبخواهی تر و نامتعارف تر جلوه کرده اند .مردم به این عکس ها اهمیت زیادی می دهند چون جزییات زندگی روزانه ی آنها را به تصویر می کشد. همین اتفاقِ هیجان انگیز در مورد رسانه های اجتماعی هم می افتد.حالتِ هیجان انگیزتر زمانی رخ می دهد که فردِ در حال تهیه تصویر،با اتفاقاتِ پیرامونی که ازشان عکس می گیرد،مرتبط است.این را با زمانی مقایسه کنید که فرد فقط تلاش می کند عکسش را بگیرد تا در یک مسابقه تاثیرگذارتر نشان دهد یا موقعی که عکاس برای نمایشِ زندگی دیگر انسان ها با دیگران رقابت می کند.

–پروژه ی Google Glass از به اشتراک گذاشتن ویدئو در زمان گرفتن ویدئو خبر داده و اینستاگرام اخیرا” قابلیت های جدید اشتراک ویدئویی اش را معرفی کرده است.آیا ویدئو، انتخابِ جدید خبرنگاران و جایگزینی برای عکس بعنوان یک مدیوم تصویری است؟

مسابقه ای وجود ندارد. مساله،تاثیرگذاری بیشترِ ترکیبِ رسانه های مختلف به خصوص در شکل گیری یک بستر دیجیتال است.چندرسانه ای (Multimedia) را دیگرنمی توان رسانه نامید بلکه تعریف جدید مولتی مدیا، به کارگیری انواع رسانه های مختلف و ترکیبی برای کمک به پیشرفت نحوه ی روایت است.طبیعتِ غیرخطی دیجیتال اجازه ی ورودی های بیشتری به می دهد حتی به موضوع و مخاطب.روایت های از بالا به پایین و ساده، استفاده ی محدودی دارند.این روایتِ غیرخطی است که اجازه ی افزودنِ پیچیدگی و عمق بیشتر را می دهد و موضوع و مخاطب را به داشتن نقش بیشتر در روایت ترغیب می کند.این جریان در نهایت حتی فراتر از محیط دیجیتال را تحت تاثیر قرار خواهد داد.این قضیه به نوعی در دموکراتیزه شدن رسانه هم تاثیرگذار است.

-به عنوان ویرایشگرِ بخش عکسِ یک مجله،چه چیزی از دیدِ تو یک عکس را باارزش می کند؟ چطور میان زیبایی شناسی یک اثر و لزوم خبری و نمایشی بودن آن تعادل برقرار می کنی؟

عکس ها باید توجه مخاطبین را به خود جلب کنند و به طور ضمنی به طرح سوال در مورد ماهیت آن چه که به تصویر کشیده شده است،بپردازند.عکس ها قرار نیست جهان را به ما نشان دهند بلکه تفسیری از آن چه ممکن است در حال رخ دادن باشد را به تصویر می کشند.حالت ایده آل هنگامی است که مخاطبِ عکس به اندازه ای مشتاق است که خود به صورت فعال در ایجاد معنای عکس مشارکت می کند.

– آیا عکاسی خبری معاصر بیشتر در مورد نمایشگری و کله خر بودن است تا داستان گویی متفاوت؟

در سال های اخیر تمایل بیشتری برای بالا بردن جایگاه پیام رسان نسبت به خودِ پیام، دیده شده است؛استراتژی ای که باعث شده این عکس های عذاب آور با فاصله ی زیادی از بقیه ی عکس ها قرار بگیرند.شجاعتِ عکاس مورد تجلیل قرار می گیرد در حالیکه شرایط سوژه های مقابل دوربین کم اهمیت جلوه داده می شوند.در نتیجه،عکس ها بیشتر از آن که پنجره ای رو به جهان باشند به آینه یِ بازتاب کننده یِ اولویت هایِ تحریف شده یِ فرهنگِ مصرفیِ عکس تبدیل می شوند.

Former Marine infantry Sgt. Jeff Gramlich with his family in Buffalo, New York. From “Stories from Iraq and Afghanistan, 2011,” by Jennifer Karady.

-در میانِ رسانه های خبری عکاسی یا بنگاه های خبری ،کدامیک به ریسک های زیبایی شناسانه ی قابل توجه ای دست می زنند؟

در اوایل آغاز به کارِ مجله های چاپی در اواخر دهه بیست میلادی و دهه ی 30،نشریاتی مانند Vu و Regards پدیدار شدند.در این نشریات تمامی عناصر اصلی بسیج شده بودند تا پیامِ عکس ها را بصورتی نامتعارف و شگفت انگیز بزرگنمایی کنند.خواننده برای متوجه شدن مفهوم عکس ها نمی توانست تنها به توضیح عکس ها اعتماد کند و باید تمامی عناصرِ بصری دو صفحه را می دید. سپس،مجله هایی با قالب های حرفه ای تر مانند Time و Newsweek وارد کارزار شدند که بر محتوای عکس به خودی خود و نه به عنوان یک زینت دهنده ی صفحاتِ مجله تاکید می کردند. اکنون ما زیر سایه ی محتوای سیستم های مدیریت آنلاین هستیم که کارایی زیادی دارند و می توانند متن و عکس موجود در یک صفحه را به اطلاعات موجود در صفحات دیگر متصل کنند؛اما عدم امکانِ انتشارِ بیانیه های تصویری موکد که به یک نقطه نظر خاص و علمی تعلق داشته باشند باعث شده تا در این هرج و مرج،طراحیِ این مجلات بیشتر یادآور بروشورها باشد تا نشریات تصویریِ سطح بالا. قطعا” خیلی از عکاسان تلاش می کنند این محدودیت ها را در حد وسع کاهش دهند اما بسیاری از مخاطبان ترجیح می دهند کار این عکاسان را در کتاب ها و گالری ها ببینند تا در نشریاتِ جدید.

– در کتاب جدیدتان “خم کردن قاب” شما از نمایشگاه Here is New York بعنوان نمایشگاه پر سر و صدایی که با حرف زدن زیاد از حادثه ی یازده سپتامبر،ارزش شاهد بودن عکاسی را تقلیل داده،یاد کرده اید.ما چطور می توانیم نظر مردم را پیرامون عکس های کم اهمیت تر و غیرهیجان انگیز جلب کنیم؟ آیا تا زمانی که نظر مردم به این اتفاقات بیشتر معطوف می شود،عکاسی خبری تنها نقشِ بزرگنمایی فجایع را دارد؟

مدت زمان اندکی قبل از این که این پروژه آغاز شود، نشریه ی اینترنتی ما (PixelPress) از مردم سرتاسر دنیا دعوت کرد تا عکس ها و نوشته هایی در پاسخ به اتفاقات یازده سپتامبر برای ما بفرستند.به دلیل آنکه خیلی از کسانی که دعوت ما را اجابت کردند از نقاطی دور از نیویورک بودند،بسیاری از عکس ها از مفاهیم استعاریِ قانع کننده ای استفاده کرده بودند -مجموعه عکسی در قطع بزرگ از یک عکاس سوئدی که تنها گرد و خاک و یک نیمکت خالی را نشان می داد یا یک چندرسانه ای که شعله ای دائمی با ستونی بی پایان از تصاویر گم شده ها را به نمایش می گذاشت و غیره- این تصاویر خیلی با بزرگ نماییِ فاجعه تفاوت داشتند.تصاویر مخاطبانمان اغلب به گونه ای تنشِ موجود و غمِ بی پایان این حادثه را به نمایش می گذاشتند.البته قطعا” مردم حق دارند نظرشان به هر حادثه ای از تغییرات آب و هوایی تا خشونت اسلحه جلب شود.پروژه ی Inside out نمونه ی جدیدتری از این قضیه است.

-خیلی از مهم ترین مسائلِ زمان ما مانند تغییرات آب و هوایی، تغییرات ژنتیکی، اختلاف طبقاتی و نرخ تغییر جمعیت جهان هنوز آن طور که باید،مورد توجه عکاسان قرار نگرفته اند.چرا؟ چه اتفاقی باعث این تغییر نگاه و توجه عکاسان خبری می شود؟

وقتی ما با چنین مسائلِ عظیمی که دغدغه های جهانی هستند سر و کار داریم،حوزه ی عملِ متفاوتی خواهیم داشت.در چنین پروژه هایی باید از ترسیم داده ها،نقشه برداری GPS و متغیرهای متفاوتی استفاده کرد تا مخاطب بتواند زندگی های مختلف مردم را در نقاط مختلف و مرزهای متفاوت مقایسه کند.نمی توان چنین موضوعات مهم و عظیمی را با نگاه و کار بر رویِ زندگی یک نفر یا یک خانواده و یا حتی یک جامعه خلاصه کرد.

دو پروژه ی اخیر جاناتان هریسCowbird و وب سایتِ 7 Billion othersدو تلاش قابل توجه برای به اشتراک گذاشتن داستانِ شخصی ما با دیگران است.علاوه بر این،در عکاسی دیجیتال باید بیشتر خلاقیت داشته باشیم.عکاسی دیجیتال مملو از دستورالعمل های مختلف است.ما باید در میان این دستورالعمل ها به جستجو و کشف کد و دستورالعمل خودمان بگردیم و بوسیله ی این کد مخصوص خودمان پروژه های مدنظرمان را جلو ببریم.ویژگی ای که عکاسی آنالوگ به دلیل تمرکزش بر روی ویژگی های ظاهری موضوع از بررسی اش عاجل و ناتوان است.امروزه،امکانات زیادی برای نقشه برداری داده های تصویری،بررسی فرضیات و کار بر روی راهکارها به جای تنها نشان دادن مشکلات وجود دارد.

– چه تفاوتی بین عکاسی خبری در اتفاقات اخیر در افغانستان و عراق با عکاسی خبری در جنگِ خلیج فارس وجود دارد؟ آیا نحوه ی درگیر بودن و مسئولیت داشتن دولت در ارتباط با عکاس ها تغییر کرده است؟

در طول جنگ های اخیر،عکاسانِ خبری مطابق با نوع عکسی که می گرفتند،با محدودیت های متفاوتی روبرو می شدند.در حالی که در طول جنگ خلیج فارس،عکاسانِ خبری به صورت کلی از درگیری ها دور نگه داشته می شدند.هر دو رویکرد ناقص هستند.اصلا” اتفاقی نیست که اکثر عکس هایِ خوبِ جنگی،کارِ کهنه سربازهایی بوده که در جنگ حضور مستقیم داشتند.هر چقدر آزادتر باشی عکس های بهتری می گیری.

Teru Kuwayama, courtesy Teru Kuwayama / Basetrack.org

– یکی از جذاب ترین بخش های کتاب، در مورد عکاسی از NGO ها و فعالیت های بشردوستانه است.در حالی که عکس های این دو حوزه باید دارای اعتبار و قدرت بیانی باشند،هنوز می بینیم که بسیاری از عکس های تولید شده در این حوزه تبلیغاتی هستند.یک عکاس آمریکایی مشغول به کار در یک کشور خارجی، چه مسئولیتی در قبال بالا بردنِ آگاهی در این زمینه دارد؟

در این موارد،حالت ایده آل برای یک عکاس، کار کردن بر روی پروژه های عظیمِ مستند (البته اگر بتواند حمایتِ مالی داشته باشد) است.پس از آن،کارِ عکاس پیدا کردن یک NGO با علاقه ی مشترک در موضوعِ مورد نظر است.عکاسی کردن با پیروی از دستورات و قوانینِ یک NGO حرکت در شیبِ لغزنده است؛ بطوریکه همچنان که می تواند باعث جلب توجه مخاطبان یک بحران باشد،در عین حال می تواند مانند یک تبلیغ قلمداد شود و غیرمعتبر جلوه کند.این کار در کوتاه مدت به موفقیت می انجامد اما در درازمدت باعث کاهش اعتبارِ عکاس می شود.

-شما در کتابتان از قابلیت های محدودِ نمایشِ عکس ها به صورت آنلاین افسوس خورده اید.آیا قالب اسلایدشو (نمایش عکس ها پشتِ سرهم) مرده است؟
قالب اسلایدشو نمرده است و قرار هم نیست بمیرد.اما مسئله این است که نباید به حالتِ پیش فرضِ نمایشِ عکس ها تبدیل شود.اسلایدشو یک فرمِ اولیه برای ارائه ی عکس هاست که به سرعت به قالبی قابل پیش بینی و تکراری تبدیل شده است.وقتی ما بر روی سایت PixelPress کار کردیم،از هیچ سیستم مدیریت محتوای مشخصی استفاده نکردیم.تلاش کردیم هر پروژه را براساسِ شرایطِ خاصش طراحی کنیم تا عکس ها بتوانند بیشترین قدرتِ بیانِ ممکن را داشته باشند.این روند تا به حال بهترین روش برای نمایشِ عکس ها بوده است اگرچه قطعا” ارزان ترین راه نیست.

–حالا که از هزینه ها صحبت کردید،با توجه به حضورِ مقرون به صرفه و پرشمارِ عکاسانِ آزاد،چه انگیزه ای باعث می شود ناشران قبل از پروژه یا حادثه و اتفاق مهمی با عکاسان قرارداد ببندند؟

انگیزه کاملا” ساده است: برای کشف این قضیه که چه مطلبی معتبر و مهم است و برای اشتراک گذاشتن این مطالب با مخاطبان به روشی متقاعدکننده.

– عکس های کار شده در این مصاحبه،نمونه هایی از پروژه های عکاسی ای هستند که تو آن ها را به طور مشخص خلاقانه می نامی.کدام ویژگیِ این پروژه ها را دوست داری؟

این عکس ها باعث می شوند خواننده به جایِ بازیافت فکری نوع مشابه از عکس های مختلف،به فکر فرو رود.چه احساسی دارد وقتی یک کهنه سربازِ بیرون از آمریکا باشی اما هنوز نگرانِ تک تیراندازها باشی؟ یک زندانی،درست قبل از رفتن برای مجازاتِ مرگ چه غذایی را انتخاب می کند؟ این قضیه چه نکته ای را در مورد فرد،قوانینِ قضایی و بالاتر از آن،جامعه ای که در آن زندگی می کند،بیان می کند؟ چه اشکالی دارد اگر سربازها و طرف دیگرِ جنگ، به جای عکس هایی بافاصله و دور از هم، در یک آلبومِ خانوادگی نشان داده شوند و گفتگوهایشان با اعضای خانواده مورد بحث قرار گیرد مانند پروژه Basetrack ؟

چه اتفاقی می افتد اگر عکس های یک درگیری قدیمی (مثلا” انقلاب ساندنیست ها در نیکاراگوئه) در مکان های عمومی که میزبان این انقلاب بودند،به نمایش گذاشته شوند تا نسلِ جوان تر با تاریخی که ممکن است به گونه ای مهجور مانده باشد،روبرو شود. آیا این قضیه می تواند سایرِ افرادِ ساکن در نقاطِ دیگر دنیا را تشویق کند تا به تفکری دوباره در مورد تاریخِ گذشته شان که قطعی فرض کرده بودند،بپردازند؟

-چه ارتباطی میان عکاسی و شهروندِ خوب وجود دارد؟

شهروند-خبرنگار بودن فقط فرستادن نظرات و گرفتن عکس ها با موبایل نیست؛بلکه حمایت از خبرنگاری خوبِ دیگران را هم در بر می گیرد.این قضیه به همه ی ما کمک می کند تا بهتر بفهمیم چه اتفاقاتی در دنیای ما در حال رخ دادن است.این حمایت می تواند شاملِ عکس های گرفته شده توسط مردم سرتاسر دنیا باشد (عکس های مجله ی نیویورک تایمز با موضوع “جنگ سوریه را تماشا کنید” را ببینید) ،یا واکنش نشان دادن به پوشش خبری انجام شده توسط دیگران با توجه به دانش و نقطه نظر خاصِ خودِ فرد و کمک به پرداختِ پول برای کاری که فقط حرفه ای ها از انجامش بر می آیند،باشد.در واقع،شهروند خبرنگاری نه تنها حقِ بیان خود که علاوه بر آن،حقِ عمل کردن مانندِ یک شهروند و نه یک مصرف کننده است.

1. یک عکس خوب بیشتر از جواب دادن به صورت مساله،سوال‌های بیشتری ایجاد می‌کند.
2.فاصله کانونی 35 میلیمتری یک حالت ایده‌آل برای اکثر عکاسان خیابانی است.28 میلیمتری خیلی واید(اکثر سوژه‌ها این‌قدر نزدیک نمی‌شوند) و 50 میلیمتری خیلی جمع و جور است.
3.نسبت راضی‌کننده‌ی من: هر ماه یک عکس درست و حسابی،هرسال یک عکس که بهش افتخار می‌کنم.
4.”وقتی شک داری،شاتر رو فشار بده”.چارلی کرک
5.وقتی شک داری،یک قدم جلوتر برو.
6.زمانی عکاس بهتری می‌شوی که از مردم بپرسی چرا عکس‌هایت را دوست ندارند)علاوه بر اینکه چرا عکس‌هایت را دوست دارند).
7.یک انتقاد خشن و سازنده بهتر از تحسین خشک و خالی است.
8.یک نقد عکس خوب و سازنده در فضای مجازی (حداقل) باید 4 خط باشد.ترجیحا” 8 خط یا بیشتر.
9.تعداد فالورهای رسانه‌های اجتماعی‌ات مهم نیست،بلکه کیفیت فالورها اهمیت دارد.

10.ثابت‌قدم باش.با یک دوربین،لنز،فیلم یا نرم‌افزار ادیت مشخص کار کن تا به سبک خاص خودت برسی.
11.پروژه‌های عکاسی خوب و بزرگ تقریبا” پنج تا ده سال طول می‌کشند.
12.به جای تجهیزات،کتاب بخر.
13.تنها زمانی ‌که پول خرج‌کردن در عکاسی خوشحالت می‌کند،وقتی است که پولت را خرج تجربه های جدید مثل سفر،ورکشاپ یا استاد عکاسی می‌کنی تا این‌که خرج ادوات و لنز و بدنه‌های مختلف کنی.
14.بهترین کیف‌دوربین در عکاسی خیابانی،کیف دوربین نداشتن است.

15.لحظه‌ی قطعی یک افسانه است.حتی خود هِنری کارتیه برسون برای رسیدن به عکس موردنظرش،حداقل پنج عکس از صحنه‌ای که خوشش می‌آمد می‌گرفت و روی فضای صحنه کار می‌کرد تا عکس مطلوب نهایی را به‌ دست‌آورد.
16.اکثر عکاسان مشهور تنها به خاطر یک تا سه تا از عکس‌های محبوبشان به شهرت رسیدند،آن‌هم بعد از مرگ.اگر به چنین موقعیتی برسی،کارت را به‌عنوان یک عکاس،خوب انجام دادی.
17.وقتی عکاسی آنالوگ می‌کنی،نوردهی زیاد بهتر از نوردهی کم است. (فیلم در عکاسی آنالوگ جزییات بیشتری در روشنایی‌ها دارد)
18.وقتی عکاسی دیجیتال می‌کنی،عدم نوردهی بهتر از نوردهی زیاد است. (عکس در فرمت دیجیتال،جزییات بیشتری در سایه‌ها دارد)
19.عکس‌های خیابانی از مردمی که فقط دارند کنار بیلبوردها قدم می‌زنند،خسته کننده است.
20.برای تبدیل شدن به یک عکاس خیابانی بزرگ،اول از همه باید بفهمی عکاس خیابانی بزرگ چیست.در مورد بزرگان عکاسی مطالعه کن.

21.وقتی با یک DSLR ،یا دوربین های سیستم میکرو سه چهارم یا یک دوربین کامپکت عکاسی خیابانی میکنی و نمیخواهی نگران ملاحظات فنی دوربین باشی،از حالت P و ایزوی 1600 استفاده کن.
22.پروژه‌های عکاسی از تک‌عکس بامعناترند.
23.یک کتاب عکس،بیان نهایی عکاس است.
24. طوری عکس بگیر که انگار روز آخر عکاسی‌ات است.
25.عکاسی با یک دوربین و یک لنز ثابت سعادتی است.
26.Grain عکس را زیبا می‌کند و Noise عکس را زشت.
27.فیلم عکاسی محبوب من Kodak tri-X برای عکاسی سیاه و سفید و Kodak Portra 400 برای عکاسی رنگی است.
28.Bokeh در عکاسی خیابانی مبالغه و زیادی است.با اِف هشت تا شانزده عکس بگیر.
29.در عکاسی آنالوگ،10000 عکسِ اولت،بدترین عکس‌هایت هستند.در عکاسی دیجیتال،یک‌میلیون عکسِ اولت.
30.راز یک عکس خیابانی به‌یاد‌ماندنی: ثبتِ احساسات.
31.عکسِ خیابانی بدون احساس،یک عکس مرده است.
32.هیچ مقداری از پردازش بعد از عکاسی،نمی‌تواند یک عکس چرند را به یک عکس خوب تبدیل کند.
33. برای آپلود عکس‌هایت داخل اینترنت،حداقل شش ماه تا یک سال صبر کن،تا دقیقا” متوجه شوی عکس خوبی است یا نه.
34.موقع ادیت عکس‌ها،این نکته را به‌خاطر بسپار: بچه‌هایت را بُکُش.
35.عنوان‌های جذاب و قشنگ،عکس خیابانی را بهتر نمی‌کند.

36.واترمارک‌ در عکس‌های خیابانی،تجربه‌ی مشاهده‌ی بیننده را نابود می‌کند.
37.خرید یک دوربین گرانقیمت‌تر،شما را عکاس خیابانی بهتری نمی‌کند.
38.عکاسی آنالوگ اصول بیشتری از عکاسی خیابانی را آموزش می‌دهد. (و ممکن است از شما عکاس بهتری بسازد)
39.عکاسی خیابانی چالش‌برانگیزترین ‌ژانر عکاسی بین انواع مختلف است.
40.یک عکس خیابانی ارزشمند نیازمند یک محتوای قوی (آن‌چه داخل عکس است) و فرم (ترکیب‌بندی) است.
41.برای خودت عکس بگیر،نه دیگران.
42.کمترین زمان را داخل سایت‌های مرور تجهیزات عکاسی بگذران.به جایش مگنوم فوتوز را ببین.
43.هیچ وقت نمی‌توانی پول زیادی صرف خرید کتاب‌های عکاسی کنی.
44.تو بدترین منتقد کارهایت هستی.همیشه نظر دیگران را بپرس.آن‌ها کمک می‌کنند نقص‌های کارت را بهتر ببینی.
45.عکاسی با یک فاصله کانونی ثابت برای مدت طولانی،کمک می‌کند بتوانی قبلِ عکاسی،تصویر مورد نظرت را مجسم کنی و به سبک خاصت برسی.
46.تو فقط به اندازه‌ی بدترین عکس خیابانی که منتشر میکنی،عکاس خوبی هستی.
47.راز عکس‌های خوب با چند سوژه در عکس: سوژه‌هایت را پشت سرهم قرار نده و دنبال نمودهای احساسی باش.
48.چگونه می‌شود قاب بهتری درست کرد: برای یکسال عکس‌هایت را کراپ نکن.
49.چگونه ادیتور بهتری می‌شوی: عکس‌هایت را برای یک سال داخل شبکه‌های اجتماعی آپلود نکن.
50.سعی کن از ارتفاع برابر با چشم‌های سوژه‌ها عکاسی کنی(یا از خیلی بالاتر یا خیلی پایین‌تر).خم شو وقتی داری از مردم نشسته یا آدم‌های قدکوتاه یا بچه‌ها عکس می‌گیری.یا اینکه از یک جایگاه و ارتفاع خیلی بالاتر از آن‌ها عکاسی کن.

51. 99 درصد عکس‌های خیابانی،با پس‌زمینه‌ی شلخته نابود می‌شوند.
52.برای گرفتن یک عکس خیابانی مرتب،اول پس‌زمینه مرتب رو پیدا کن و بعد صبر کن تا سوژه‌ات وارد صحنه شود.
53.اگر مادرت عکس‌های خیابانی‌ که می‌گیری،را دوست دارد،عکس‌هایت احتمالا” خسته‌کننده و معمولی‌اند.
54.همیشه دوربین‌ همراه‌ات باشد.
55.اجباری نیست که سوژه‌ی انسانی داخل عکس‌های خیابانی وجود داشته باشد (اما معمولا” عکس‌ها با سوژه‌ی انسانی جذاب‌ترند).
56.برای عکاسی خیابانی حتما” نباید دوربین لایکا داشته باشی.از چیزی که داری،راضی باش و ازش درست استفاده کن.
57. 99 درصد وقتت را به ادیت عکس‌هایت بگذران (بهترین عکس‌هایت را انتخاب کن) و فقط 1 درصد از زمانت را به پردازش بعد از عکاسی اختصاص بده.
58.سبک در عکاسی خیابانی ترکیبی از داشتن تجهیزات مناسب و سازگار (دوربین و فاصله کانونی ) و همچنین دیدن (هنگام عکاسی یا موقع پردازش بعد از عکاسی) و محتوا(سوژه‌هایی که ازشان عکس می‌گیری) است.
59.زیاد عکس گرفتن از یک صحنه بهتر از کم عکس گرفتن از آن صحنه است.
60. .آندرس پترسون می‌گوید: با قلبت عکس بگیر،با مغزت ادیت‌شان کن.
61.وقتی بیرون مشغول عکاسی‌ای،خیلی خوب است که یک عکاس همراه داشته باشی.
62.بروس گیلدون می‌گوید: درون خودت را عکاسی کن.
63.عکس گرفتن از یک شخصیت جذاب کافی نیست.تلاش کن تا آن شخصیت را داخل یک زمینه‌ی جذاب یا با یک ژست خوب ثبت کنی.
64.از آدم‌های بی‌خانمان یا اجراهای خیابانی عکاسی نکن.به ندرت از داخلشان،عکس خوبی دربیاید.
65.نگران این نباش که عکس‌هایت به عنوان عکس خیابانی شناخته می‌شوند یا نه.فقط هدفت گرفتن عکس‌های بامعنی و به‌یادماندنی باشد.

66.نمایش حقیقت،کار عکاس خیابانی نیست (وظیفه‌ی عکاس خبری است).
67.از تعامل داشتن با سوژه‌هایت موقع عکاسی در خیابان نترس.قرار نیست همه‌ی عکس‌هایت کاندید (ثبت لحظه‌ای واقعی و ناگهانی از سوژه) باشند.
68.میتوانی عکس‌های خیابانی جذابی از سوژه‌ها در حال ژست‌گرفتن بگیری.اما طوری برای مخاطبانت وانمود نکن که آن عکس‌ها کاندید بودند.
69.هیچ تعریف درست و دقیقی از عکاسی خیابانی وجود ندارد.تعریف مشخص خودت رو داشته باش و فقط عکس بگیر.
70.معمولا” وقتی داری داخل خیابان عکس می‌گیری،نمی‌توانی صحنه را کنترل کنی.اما می‌توانی خودت را کنترل کنی که هر عکسی را منتشر نکنی.به طور مثال: برای اشکالات کوچک داخل عکس‌هایت بهانه نیاور،فقط در ادیت حذفشان کن.
71.به انتقاد بقیه‌ی عکاسان اهمیت نده مگر این‌که پورتفولیوی آن‌ها را قبلا” دیده باشی.
72.لنزهای زوم مانع این می‌شوند که روزی عکاس خیابانی بزرگی شوی (هیچ وقت نمی‌توانی در یک فاصله کانونی ثابت ماهر شوی).با لنز ثابت عکس بگیر(ترجیحا” با لنز 35 میلی‌متری فول‌فریم).لنزهای 28 و 50 میلی‌متری هم خوب‌اند(اگر بتوانی از آن‌ها درست کار بکشی).
73.یک تک‌عکس نمی‌تواند داستان‌گویی کند (چون اول،وسط و پایان ندارد).فقط عکس‌های سری و پروژه‌های عکاسی می‌توانند داستان بگویند.
74.عکس‎‌هایی که می‌گیری،بیشتر بازتاب خودت‌اند (تا بازتاب سوژه‌هایت باشند).
75.اهمیت دیدن عکس‌های خوب: تو چیزی هستی که می‌خوری.غذای خوب فرانسوی مساوی است با عکس‌های خوب در کتاب‌ها،گالری‌ها و نمایشگاه‌ها.غذای فست‌فودی مساوی است با اکثر عکس‌ها داخل فیس‌بوک،اینستاگرام و فلیکر(نه همیشه،اکثرا”).
76. 99 درصد مردمِ فعال داخل اینترنت نمی‌دانند یک عکس خیابانی خوب چیست.همیشه به کامنت‌ها،لایک‌ها و تعریف‌هایی که از عکس‌هایت در شبکه‌های مجازی می‌گیری،اعتماد نکن.به جایش،وقتت را داخل سایت‌های گروه‌های منتقد عکاسی خیابانی بگذران.
77.بهترین فرصت‌های عکاسی خیابانی را درغیرقابل‌انتظارترین مکان‌ها پیدا می‌کنی.

78.وقتی به یک آدم جالب یا یک صحنه‌ی خوب برمی‌خوری،فقط یک عکس نگیر و بگذر.سعی کن حداقل پنج عکس بگیری(یا بیشتر اگر امکان دارد).
79.از لنزهای تله در عکس‌های خیابانی دوری کن.یادت باشد: ناخوشایندی((creepiness متناسب است با فاصله‌ی کانونی .
80.بازتاب‌ها و سایه‌های خودت را در عکاسی خیابانی ترکیب کن.آن‌ها معمولا” عکس‌های خوبی به‌وجود می‌آورند.(کارهای لی فریدلندر را ببین).
81.عکس‌هایی که از روبرو گرفته می‌شوند،انرژی و درام بیشتری نسبت به عکس‌های از بغل دارند.
82.یک لیست کوتاه از بزرگان عکاسی خیابانی:
Garry Winogrand, Lee Friedlander, Henri Cartier-Bresson, William Klein, Daido Moriyama, Diane Arbus, Weegee, Bruce Gilden, Alex Webb, Joel Meyerowitz, Martin Parr, Josef Koudelka
83.بعد از عکاسی از یک غریبه،سعی کن این قانون را برای خودت بگذاری: به آن‌ها نگاه کن،لبخند بزن و تشکر کن.
84.من هیچ‌وقت از عکس‌هایی که گرفتم،پشیمان نشدم.به جایش همیشه حسرت عکس‌های نگرفته‌ام را می‌خورم.

85.طلب بخشش کردن بهتر از اجازه خواستن از سوژه است.
86.اگر موقع عکاسی اعتماد به‌نفس داشته باشی،به ندرت به مشکل برمی‌خوری.اگر استرس داشته باشی،مشکلات زیادی برایت به‌وجود می‌آید.
87.تنها شخصی که باید با عکس‌هایت او را تحت تاثیر قرار بدهی،خودت هستی.
88.مزیت نگاه سوژه هایت به دوربین: چشم‌ها،پنجره‌هایی به روح افرادند.

89.عکس نگیر.ارتباط بساز.
90.بهترین مکان برای عکاسی خیابانی نیویورک،پاریس یا توکیو نیست.بهترین جا برای عکاسی،حیاط پشتی خانه‌ات است.
91.صحنه‌های عکاسی‌ات را با چشم‌هایت ببین و با قلبت ازشان عکس بگیر.
92.اگر داری روی یک پروژه عکاسی کار میکنی و بقیه‌ی عکاس‌ها با گفتن “این پروژه را قبلا” کار کردند”،دلسردت می‌کنند؛نادیده‌شان بگیر.هیچ کسی مثل تو روی آن پروژه کار نکرده است.
93.عکاسی خیابانی همان جامعه‌شناسی کاربردی است با یک دوربین.
94.اگر هدفت از عکاسی،مشهور شدن به خاطر عکس‌هایت است،هیچ‌وقت مشهور نمی‌شوی.
95.اگر کسی از این‌که ازش عکس می‌گیری ناراحت شد،به‌ او پیشنهاد بده عکس را برایش ایمیل می‌کنی.همراه داشتن بیزینس کارت در این مواقع می‌تواند مفید باشد.
96.به عکس‌ها فقط نگاه نکن،داخلشان را بخوان.
97.برای دوبرابر کردن روند پیشرفتت در عکاسی خیابانی،روند شکست‌هایت را دوبرابر کن.
98.عکس‌هایی که میخواهی به نمایش نگذاری،از عکس‌هایی که مصممی منتشرکنی،مهم‌ترند.
99.به جای گرفتن عکس‌هایی که مخاطبانت را راضی کند،مخاطبانی پیدا کن که از عکس‌هایت لذت ببرند.

100.عکاسی خیابانی،مسابقه‌ی داشتن تعداد بالای فالور،بازدیدکننده،نمایشگاه،کتاب،دوربین،لنز و عکس نیست.هیچ برنده و بازنده‌ای وجود ندارد.به جای رقابت با یک عکاس،با او همکاری کن.
101.دادن عکس‌های چاپ شده و دوربین‌هایم به بقیه بیشتر خوشحالم کرده است تا این‌که آن‌ها را به خاطر پول بفروشم.
102.دوستی‌هایی که در دوران عکاسی خیابانی به دست آورده‌ام،از تمام عکس‌هایی که تابحال گرفتم،جایگاه بالاتری دارند.
103.سنکا می‌گوید:شانس زمانی ظاهر می‌شود که آماده‌سازی با فرصت مصادف می‌شوند.بخت خودت را بساز.

نوشته: اریک کیم – عکاس خیابانی و وبلاگ‌نویس
ترجمه: پیمان یزدانی

دفعه‌ی آخری که عکاسی کردم،نور مناسبی نداشتم اما عکس‌های خوبی گرفتم. البته می‌توانید روز دیگری عکاسی کنید، اما اگر فردایش بلیت برگشت داشته باشید و دیگر نتوانید به موقعیت مورد نظر برگردید، چه می‌کنید؟

عکاسی خیابانی به دلیل بهره‍‌گیری از نعمت طبیعی نور، با عکاسی استودیویی و عکاسی با فلاش متفاوت است. در این نوشته 7 نکته از نوردهی در عکاسی خیابانی را می‌خوانید که به شما کمک می‌کند بیشترین استفاده را از نور روز داشته باشید.
این نوشته به رابی جانگ تقدیم می‌شود.

مقدمه

عکاسی به نور بستگی دارد پس هر نکته‌ای پیرامون عکاسی لزوما به نور مرتبط می‌شود. در مقاله‌ی پیش‌رو از چیزهای مختلفی صحبت خواهم‌کرد، از موقعیت‌های نوری مختلفی که با آن‌ها روبرو می‌شوید تا راه‌های برآمدن از عهده‌ی نوردهی این موقعیت‌ها. ایده‌ی اصلی مقاله، توانایی داشتنِ بهترین عملکرد در موقعیت‌های متفاوتِ نوری در عکاسی است.

انواع نور در عکاسی خیابانی

1. زود بیدار‌شدن/عکاسی وقتی هنوز هوا تاریک است:

زمان طلایی معمولا” به موقعی گفته می‌شود که خورشید در حال طلوع یا غروب کردن است. نور خورشید زیباست. با توجه به زمان عکاسی، رنگ‌ها می‌توانند از سرد(آبی) به گرم(قرمز) تغییر کنند. نکته‌ی دشوارکننده‌ی ماجرا این است که این تغییر نور سریع رخ می‌دهد،خیلی سریع!

پس اگر می‌خواهید در زمان طلایی عکاسی کنید، بهتر است خیلی زود از خواب بیدار شوید و از خانه بیرون بروید. این موقع، زمانی است که کسبه روزشان را شروع می‌کنند و کارگرهای خیابان مشغول کارند. معمولا خیابان‌ها خالی از مردم عادی هستند اما خیلی از مردم به خاطر شغلشان در خیابان‌اند.

اگر موقع غروب عکاسی کنید، سوژه‌تان تغییر می‌کند.مغازه‌دارها تعطیل می‌کنند، فروشنده‌های خیابانی چراغ چرخ‌دستی‌شان را روشن می‌کنند و نور مصنوعی با نور طبیعی در‌می‌آمیزد. البته مردم بیشتری بیرون هستند، ساعت کاری به پایان رسیده و مردم در خیابان‌ها استراحت می‌کنند.

عکاسی در غروب- نور شدیدی دیده نمی‌شود.

در این زمان به علت نور نرم، سایه‌ها شدید نیستند و نور مناسبی برای عکاسی پرتره وجود دارد. چون نور ناکافی است احتمالا با ایزوی بالاتر یا سرعت شاتر پایین عکاسی می‌کنید. همچنین چون نور به‌سرعت تغییر می‌کند، عکاسی با حالت Aperture Priority ایده‌ی خوبی است. نور در این زمان، در فاصله‌ی دو ساختمان مجاور تغییر می‌کند.

هنگام عکاسی در صبح زود یا شب، باید از چهار زمان متفاوت آگاه باشید: تاریک‌روشن نجومی، تاریک‌روشن دریایی، تاریک‌روشن شهری و طلوع(غروب). درجه‌ی گرمای نور(و متعاقب آن حالت نور) براساس میزان پایین‌بودن خورشید از خط افق تغییر می‌کند.خلاصه‌تر این‌که رنگ آسمان در طول چند ساعت از آبی به حالت معمول‌اش تغییر می‌کند.من به‌شخصه در تاریک‌روشن دریایی بیدار می‌شوم و برای عکاسی از خانه بیرون می‌آیم.

عکاسی سیاه و سفید در زمان طلایی باعث می‌شود عکس‌هایی با سایه‌های نرمِ زیبا داشته باشید. اگر رنگی عکس می‌گیرید، رنگ‌هایتان بهترین رنگ‌های روز خواهند بود. نکته‌ای که در مورد زمان طلایی خیلی دوست دارم، زمانی است که نور طبیعی با نور مصنوعی رقابت می‌کند.در عکاسی سیاه و سفید این اتفاق نمی‌افتد اما در عکاسی رنگی، دو درجه حرارت نوری متفاوت برای جلب کردن‌ توجه در تصویر، با هم می‌جنگند. عکس پایین را ببینید:

در عکس رنگی، خلاف عکس سیاه و سفید، رنگ زرد تفاوت رنگی ایجاد کرده است.

عکس نکته‌ی دیگری را هم نمایش می‌دهد: تفاوت (Contrast) رنگی. وقتی در زمان طلایی در خیابان عکاسی می‌کنید،به دنبال تفاوت‌های رنگی باشید.این تفاوت رنگی معمولا به صورت یک لایه‌‌ی نور گرم‌تر با یک نور سردتر در پس‌زمینه اتفاق می‌افتد. گرما در عکس نه تنها تفاوت رنگی ایجاد می‌کند (چشم‌های شما ابتدا نقاط گرم عکس را می‌بیند و بعد روی‌ بقیه‌ی نقاط سردتر تمرکز می‌کند)، بلکه نوعی حس عمق در عکس هم پدید می‌آورد. این یک تکنیک هنری قدیمی است: ایجاد عمق با گرم‌تر کردن نقطه‌ی فوکوس و سرد کردن پس‌زمینه.

دنبال چه سوژه‌هایی باشیم: تقریبا هر چیزی در این موقعیت، نور خوبی برای عکاسی خواهد داشت، همه‌ی عناصر عکس هارمونی نوری خوبی خواهند داشت زیرا نور موجود در خیابان شدت کمی دارد. در این حالت، تفاوت‌های نوری با کنار هم قرار دادن نور طبیعی و نور مصنوعی ایجاد خواهند شد. یا با یافتن تکه‌های نوری که یک پس‌زمینه‌ی تاریک را گرم ‌می‌کنند.

مسائل آزاردهنده‌ی این روش: زود بیدار شدن،ایزوی بالاتر،تغییر سریع نور.

2. خورشید را پشت سرتان بگذارید

حالا شما احتمالا قهوه‌تان را نوشیده‌اید (فقط در حالتی دوست باقی می‌مانیم که قهوه استارباکس را انتخاب کرده باشید )، خورشید بالا آمده و باید برای این قضیه فکری کرد. وقتی خورشید به میزان مشخصی از خط افق بالاتر می‌آید، نورها و صحنه‌ها از لحاظ تفاوت نوری، شدیدتر می‌شوند. اساسی‌ترین نکته در این موقعیت، هرلحظه آگاه بودن از موقعیت خورشید است.

روش هوشمندانه برای عکاسی در نور شدید، قرار دادن خورشید در پشت سرتان است. حالا با رفتن به نقاط سایه، هنوز می‌توانید عکس‌هایی با سایه‌‌ی نرم بگیرید. اما اگر نمی‌خواهید خودتان را به فضاهای ‌سایه‌دار محدود کنید،باید فکری به حال خورشید کنید. عکس بالا بهترین نمونه‌ای بود که توانستم پیدا کنم. خورشید پشت سرم بود و سعی می‌کردم در جهتی حرکت کنم که از خورشید بیشتر و بیشتر فاصله بگیرم.

وقتی در جایی با نور شدید روبروییم، متعاقبا سایه‌‌های شدید هم وجود دارند. سایه‌ها زمانی‌که با منظور مشخصی در عکس قرار گرفته شده‌باشند و در نرم‌افزار لایت‌روم Underexposed شوند، می‌توانند همانند عکس بالا به عنصری از چارچوبِ عکس تبدیل شوند. وقتی با نور شدید سر و کار دارید و نوردهی را براساس اجسامِ در معرض مستقیم نور آفتاب‌ انجام می‌دهید، بقیه‌ی نقاط عکس به‌دلیل تفاوت نوری شدید بین اجسام روشن و غیرروشن، Underexposed خواهند شد. به دلیل نور زیاد، می‌توانید با سرعت شاتر بالا عکاسی کنید و به همین خاطر پروسه‌ی گرفتن عکس سریع‌تر انجام خواهد شد.

قرار‌گرفتن خورشید در پشت سر،مانند داشتن یک دستیار نور در کنارتان است. اگر نمی‌خواهید تفاوت نوری شدیدی در عکستان داشته باشید و به بازگرداندن بعضی از عناصر عکستان که به دلیل تفاوت‌ نوری زیاد دیده نمی‌شوند علاقمند هستید،براحتی می‌توانید از گزینه‌ی Shadow در نرم‌افزار لایت‌روم استفاده کنید.

3. چه کسی از کمی نور خورشید بدش می‌آید؟

روش دیگری که معمولا مردم دوست ندارند اما برای من جذاب است، قرار‌دادن خورشید در جلو به جای عقب است.اکثرا این روش را دوست ندارند زیرا در این حالت چهره‌ی سوژه در سایه قرار می‌گیرد.این همان چیزی است که من خیلی دوست دارم.معمولا چهار روش برای حل این موضوع وجود دارد.

الف. یافتن چیزی برای پنهان‌کردن خورشید

این همان روشی است که در مورد عکس محبوبم اعمال کردم. وقتی خورشید خیلی درخشان است، پشت برگ‌ها، درخت‌ها، ستون‌ها و حتی پشت سر آدم‌ها، پنهانش کنید. از شدت نور کاسته خواهد شد. در عکس پایین، خورشید را پشت ساختمان و در گوشه‌ی قاب پنهان کردم. به شخصه وجود خورشید در روبرو را ترجیح می‌دهم زیرا در این‌صورت مجبورم راهی برایش پیدا کنم، چون نمی‌توانم نادیده‌اش بگیرم.

این هم عکسی که رابی جانگ،خواننده ای که باعث نوشتن این متن شد، گرفته است:

همچنین می‌توانید از بدن کسی برای پوشاندن خورشید استفاده کنید:

ب. از خورشید مستقیما عکس نگیرید

وقتی خورشید در مقابلتان قرار دارد، خیلی راحت می‌توانید از خورشید عکس نگیرید.چرا باید حتما خورشید در عکستان باشد؟

وقتی خورشید جایی در مقابلتان است و می‌خواهید از کسی عکس بگیرید،احتمالا سوژه سایه خواهد شد و به‌دلیل نوردهی متفاوت،سوژه‌های تیره‌ای خواهید داشت که افکت خوبی به عکستان ‌می‌دهند.

پ. از خورشید مستقیم عکاسی کنید

می‌توانید مستقیما از خودِ خورشید عکس بگیرید. برای من، یکی از جذاب‌ترین عناصر برای قرار‌گرفتن در چارچوب عکس، خورشید است زیرا ما به این علت که نمی‌توانیم به طور مستقیم خورشید را با چشم‌هایمان ببینیم، از نگاه کردن به آن پرهیز می‌کنیم. پس به نظر من، قرار دادن خورشید در عکس می‌تواند یک سورپرایز تصویری باشد.

ت. نوردهی نقاط برجسته و ترمیم نرم‌افزاری:

بعضی وقت‌ها با نوردهی به آسمان، از پس نور خورشید برمی‌آیم و بعد خیلی راحت و با استفاده از نرم‌افزار لایت‌روم، نقاطی که سایه شده‌اند را بازیابی می‌کنم. مثل این عکس:

سوژه‌ی عکس نسبت به آسمان روشن، در سایه قرار دارد. بعد از عکاسی با نوردهی بر آسمان، با استفاده از نرم‌افزار، مرد داخل عکس را بازیابی کردم. به همین دلیل همیشه توصیه می‌کنم به‌جای JPEG به صورت RAW عکاسی کنید چون عکاسی RAW فضای بیشتری برای کلنجاررفتن با عکس می‌دهد.این هم نسخه‌ی ادیت‌شده‌ی عکس:

هشدار: نور خورشید ممکن است عکس را کاملا پر کند ( نوردهی خیلی زیاد یا خورشید خیلی نزدیک به صورت) .در این حالت، شما می‌مانید و یک عکس به‌درد‌نخور. این عکس را ببینید:

هیچ چیزی در قسمت سفید عکس وجود ندارد. این قسمت از دامنه‌ی تحت پوشش دوربین بالاتر است. کم کردن نوردهی ممکن است موثر باشد اما در آن‌صورت احتمالا هیچ چیزی در قسمت سیاه عکستان نخواهید داشت!

4. کمی نور از بغل

برای کنار آمدن با نور شدید آفتاب، شما می‌توانید خورشید را در پشت سر یا جلوی خود قرار دهید… یا این‌که کاری کنید خورشید از کنار به سوژه بتابد. برای یک عکاسی خوب در زیر نور شدید آفتاب، باید از جهت تابش نور آگاه باشید و نسبت به آن عکاسی کنید. این عکس،مثالی خوب از نور جانبی است.

خورشید با نور شدیدی از سمت راست می‌تابید. مطمئن شدم می‌توانم تصویر مردی که داشت به جهت تابش نورِ آفتاب نگاه می‌کرد را بگیرم و عکس گرفته شد. شما می‌توانید از کسی که صورتش در جهت مخالف است هم عکس بگیرید، اما حالت چهره در موقعیت صورت رو به نور خورشید، چیز دیگری است که مرا به وجد می‌آورد. البته تنها شما هستید که می‌دانید چه عکسی می‌خواهید بگیرید. در عکس پایین، از داخل آب از این ماهیگیر عکس گرفتم:

و برای این عکس، خورشید از بالا و سمت راست می‌تابید. راهرویی ار نور درست شده بود و بقیه‌ی عکس تا حد زیادی داخل سایه بود:

از نظر من، بعنوان یک عکاس، باید نور شدید را بپذیریم و از عهده‌اش بربیاییم. همین نکته‌ها به رشد روند عکاسی ما کمک می‌کند.به علاوه این‌که، همیشه می‌توان کارهای جالبی با یک‌تکه نور انجام داد مثل این عکس:

و در آخر، به دنبال سایه‌هایی باشید که به خاطر تابش نور به صاحبانشان، به وجود آمده‌اند. مانند این عکس:

5. از دست نور شدید به سایه پناه ببرید
آخرین راه برای کنار آمدن با نور شدید این است که به‌سادگی کاملا نادیده اش بگیرید. به نواحی سایه‌دار بروید و به کلی صحنه‌های با تفاوت نوری بالا را نادیده بگیرید. می‌توانید مکان‌هایی را پیدا کنید که تنها به خاطر موقعیت‌شان در سایه قرار دارند:

همچنین می‌توانید دوربین را به سمت مردمی که در فضاهای داخلی هستند یا تصاویر منعکس روی شیشه‌ها، نشانه بگیرید.

در نظر من وقتی نور شدیدی در محیط بیرونی وجود دارد و شما در یک مکان داخلی مانند ایستگاه قطار هستید، سوژه‌های جذاب بی‌شماری در انتظارتان قرار دارد. مثل این عکس:

وقتی بیرون شدیدا آفتابی است، می‌توانید از فضاهای داخلی استفاده کنید مثل اتوبوس،کافه و غیره. یا از سایه‌ی ساختمان‌ها بهره ببرید.در این حالت نور نرم خواهد شد و موقعیت مناسبی برای عکاسی پرتره پدید می‌آید مانند این عکس:

این عکس را در یک بازار نمناک در سایه گرفتم. نگاه کنید چگونه سایه‌‌ها به چه نرمی و ظرافتی صورت سوژه را فرا گرفته‌اند. این عکس را با عکس مرد ماهیگیر که دست‌هایش از قایق بیرون بود، مقایسه کنید.

6. هوای تیره

در این حالت، خورشید می‌درخشد اما ابرها تمام نور را جذب و بعد پخش می‌کنند. این هوا بهترین زمان برای عکاسی پرتره است اما در عکاسی خیابانی به معنای عکس‌هایی با تفاوت نوری می‌باشد. وقتی هوا ابری و نور خورشید نرم و اندک است،باید با سرعت شاتر پایین و ایزوی بالا عکاسی کرد.

شرایط در هوای ابری سخت‌تر می‌شود. در حضور نور مستقیم خورشید، می‌توانید با استفاده از تفاوت نوری زیاد موجود در عکس، چشم بیننده را به سمت سوژه‌ی مورد نظرتان سوق دهید؛ اما وقتی ابرهای زیادی در آسمان وجود دارند، بعلت جذب و پخش نور بوسیله‌ی ابرها این امکان از دست می‌رود.
پس برای جلب توجه نگاه بیننده باید از ترکیب‌بندی مناسب استفاده کنید مثلا استفاده از خطوطی که در عکستان به سوژه‌ی مورد نظر می‌رسد.یا می‌توانید با روشن‌تر کردن سوژه و تیره کردن پس‌زمینه حواسِ بیننده را به سوی سوژه جلب کنید. مانند این عکس:

چگونگی جذب‌ نگاه بیننده به عکس در نبود نور خورشید،کاملا وابسته به عملکرد عکاس است. این کار را با روش‌های دیگری مثل استفاده از تفاوت‌های رنگی موجود در عکس و غیره هم می‌توانید انجام دهید.

7.روزهای بارانی:

اگر باران می‌بارد: بدوید. آب برای دوربین عکاسی مثل ماده‌ی کریپتونیت¹ است در مقابل سوپرمن. باران یکی از دلایلی است که باید کیف دوربین با لایه‌ی داخلی مقاوم در مقابل باران داشته باشید یا یک پانچوی 99 سنتی بخرید و همیشه همراهتان باشد. اگر آب وارد دوربین شود، احتمالا دیگر کار نخواهد کرد. اگر این اتفاق افتاد، دوربین را در کیسه‌ی برنج بگذارید و بعد قطعاتش را باز کنید (مواظب تخلیه‌ی الکتریکی باشید) و بعد داخل دوربین را با هوای سرد یک سشوار خشک کنید.
بعد از باران، موقعیت‌های مناسبی برای عکاسی وجود دارد، بخصوص بازتاب‌ها که جذابیت صحنه‌ها را چندبرابر می‌کنند. باید اعتراف کنم خیلی بعد از باران عکاسی نمیکنم، پس این عکس را که تصادفی انتخاب کرده‌ام، ببینید:

اما در هرصورت،پس از باران هوای تیره‌ای خواهیم داشت. پس به موقعیت هوای تیره که بالا توضیح دادم، برمیگردیم.
شما همیشه ‌می‌توانید داخل بمانید و از بیرون عکاسی کنید. از آن‌جایی که معمولا در هنگام بارش، هوا ابری است،همان نکات هوای ابری در این زمینه هم صادق است. فقط مواظب باشید آب داخل دوربینتان نرود.

چیزهایی که باید دنبال کنید: تضادهایی که توجه را به سوژه‌ی عکس جلب کنند، خطوط برجسته و بازتاب‌ها
مسائل آزاردهنده‌ی این روش: نبودِ خورشید!

7. شب
شب را دوست دارم چون وقت خوبی برای مکیدن خون ² بیرون رفتن است. اگر بخواهم دقیق‌تر توضیح بدهم، خیلی اهل عکاسی در شب نیستم. عکاسی، هنر کار با نور است. وقتی نوری وجود ندارد، دو تفکر مختلف بوجود می‌آید:

الف. عکاسی بدون فلاش

گروه اول به‌جای فلاش، به استفاده از ایزوی بالاتر اعتقاد‌‌ دارند. من این حرفِ هنری کارتیه برسون را خیلی دوست دارم که با وجود فیلم‌های با سرعت بالا دیگر نیازی به استفاده از فلاش نیست. نکته‌ی عکاسی در نور اندک این است که باید با ایزوی بالا کار کنید و مجبورید از مکان‌ها و اجسام نوردار مانند رستوران‌ها و چراغ‌ خیابان‌ها عکاسی کنید. در شب باید با ایزوی بالا و احتمالا سرعت شاتر پایین کار کنید.
اما مساله اینجاست که هنگام عکاسی با بعضی از دوربین‌ها در نور کم، حتی نمی‌توانید عکستان را روی LCD دوربین ببینید.
ویگی بزرگ (نام مستعار آرتور فلینگ) این روش از عکاسی را خیلی محبوب کرد (بعدتر کسانی مانند بروس گیلدن این روش را ادامه دادند). اگر به عکاسی با فلاش علاقه‌ای ندارید، به ایزوی دوربین‌تان اعتماد کنید یا از نور مصنوعی‌ای که از منابعی مانند مغازه‌ها یا ماشین‌های گذری ساطع می‌شود، استفاده کنید:

ب. عکاسی با فلاش

فلاش دوربین را راه بندازید و در تاریکی، نور تولید کنید. نکته مثبت این روش این است که تقریبا در همه جا می‌توانید عکس بگیرید. اما قسمت بحث‌برانگیز ماجرا همان است که کارتیه برسون می‌گوید: عکاسی با فلاش مانند اسلحه حمل کردن در یک کنسرت است.با فلاش‌زدن، توجه همه را به سوی خود جلب می‌کنید.
اصل کاهش نور این قضیه را تضمین می‌کند که نقطه‌ی فوکوس شما روشن و پس‌زمینه‌ی عکس به سمت سیاه‌شدن محو خواهد شد.با فلاش می‌توانید به آسانی و فوری تفاوت نوری مورد نظر را ایجاد کنید. نکته‌ی جالب در مورد عکاسی با فلاش این است که اگر دکمه‌ی شاتر را نگه دارید، با ایجاد دنباله‌های نوری می‌توانید افکت‌های جذابی تولید کنید.
شما هر فلسفه‌ای داشته باشید، شب همان شب است. مردم فارغ از کارهای روزانه، بیرون نشسته اند و می‌نوشند. اگر به مراکز شلوغ بروید، مغازه‌ها بسته و بارها باز هستند و فروشنده‌های دوره‌گرد مشغول کارشان‌اند. مسیری که برای عکاسی در شب انتخاب می‌کنید( با فلاش یا بدون فلاش) ، سوژه‌های عکاسی‌تان را به شما دیکته می‌کند.
شما نمی‌توانید با فلاش از یک منظره‌ی شهری عکاسی کنید، چون عکس به دلیل تفاوتِ نور فلاش در نقاط مختلف، نمایانگر تمام صحنه نخواهد بود.

در عکاسی بدون فلاش در شب باید خیلی دقت کرد، زیرا ایزو بالا و سرعت شاتر هم احتمالا پایین است و هر حرکت کوچکی می‌تواند عکستان را خراب کند.
می‌توانید از افکت‌های مخصوص عکاسی با/ بدون فلاش استفاده کنید. برای گرفتن چنین عکسی، باید سرعت شاتر را پایین ببرید و دوربین را هم‌راستا با جهت حرکت سوژه به آرامی حرکت دهید ³. در نتیجه سوژه کاملا واضح و پس‌زمینه کمی تار خواهد شد. مانند این تصویر:

داستان در عکاسی با فلاش هم یکسان است. سوژه‌ای که فلاش می‌خورد ثابت و پس‌زمینه تار خواهد شد. در عکس بالا، سرعت شاتر 8/1 ثانیه بود.هر چقدر سرعت شاتر پایین‌تر باشد،دنباله‌ی نوری بوجود آمده در عکس بلند‌تر می‌شود. درست کردن دنباله‌های نوری در عکس را دوست دارم چون خوب شدنشان به شکلی به شانس بستگی دارند اما فراتر از این، احساس می‌کنم فلاش، رمز و راز یک عکس را نمایان‌تر می‌کند مانند عکس پایین:

عکاسی با فلاش هاله‌ای از رازگونگی در عکس بوجود می‌آورد بگونه‌ای که نمی‌توانید یک نقطه مشخص از عکس را بعنوان موضوع اصلی عکس انتخاب کنید. این زن این‌جا چه می‌کند؟ آیا برای مراسم خاصی لباس پوشیده؟ آیا یک زن … است ؟ او کجاست؟ لانگ‌آیلند؟ فلوریدا؟ لوس‌آنجلس؟ فلاش سوژه را از پس‌زمینه متمایز می‌کند و بعضی وقت‌ها همین هاله‌ی رمزآلود یک عکس ماندگار را می‌سازد.

به شخصه فقط می‌خواهم عکس بگیرم. وقتی شب به انتها می‌رسد، می‌بینم کجا هستم و چه نوع عکس‌هایی می‌توانم بگیرم. اگر نور کافی وجود داشته باشد و دوربینم امکانش را داشته باشد، ترجیح می‌دهم با ایزوی بالا عکاسی کنم. به دنبال نور مغازه‌ها و چراغ‌ها می‌گردم.اگر نور ناکافی موجود نباشد، فلاش را راه می‌اندازم و عکس‌هایم را می‌گیرم.
چون تنها هدف عکس‌گرفتن است، با تمام سختی‌ها کنار می‌آیم. امکان عکاسی بدون فلاش در نور کم، بستگی به دوربینتان دارد. تمام عکس‌های این مقاله با یک دوربین Ricoh GRD IV که سنسور کوچکی دارد، گرفته شده‌اند. دوربین‌های با سنسور کوچک به‌راحتی نویز تولید می‌کنند و انتخاب مناسبی برای عکاسی بدون فلاش و ایزوی بالا نیستند. اگر دوربینی با سنسور APSC بزرگتری مانند Nex7 داشتم، آن‌وقت خیلی راحت‌تر صحنه‌های مدنظرم را با ایزوی بالا و بدون فلاش می‌گرفتم.

مجبورم شما را یا این نوشته‌ی روی تابلوی نوری ترک کنم!

نتیجه‌گیری
خوب، این تمام نکاتی بود که میخواستم بنویسم. امیدوارم کمک اندکی به شما کرده باشم. خودتان باشید، تمرکز کنید و به عکاسی‌تان بپردازید…در هر موقعیت نوری‌ای!

1.کریپتونیت در کمیک‌استریپ سوپرمن به ماده‌ای اطلاق می‌شد که می‌توانست به سوپرمن آسیب برساند.
2.شوخی کلامی نویسنده
3.Panning

نوشته الیور دونگ
ترجمه پیمان یزدانی